บทที่ 12 คนนอกเข้าไม่ได้(2)

ลุงฝูถอนหายใจ และไปต้อนรับคนอื่น หลี่ซู่เฟินจับมือเฉินโม่เดินอกผายไหล่ผึ่ง เข้าไปในลานบ้าน

ตอนที่เข้าไปในลานบ้านกับหลี่ซู่เฟิน จู่ๆ เฉินโม่รู้สึกว่า มีสายตามากมายจากบริเวณรอบๆ มองมาที่เขา สายตาแต่ละสายตาเหมือนลูกธนูแหลมคม ไม่มีสายตาไหนมีเจตนาดีเลย!

จำได้ว่าเมื่อชาติก่อน เฉินโม่เพิ่งเข้ามาในตระกูลหลี่ ก็โดนสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เป็นมิตร ทำให้ตกใจจนต้องสงบเสงี่ยมเจียมตัว

แต่ชาตินี้ ในใจเฉินโม่ไม่ยินดียินร้าย เดินตามหลังหลี่ซู่เฟิน อย่างอกผายไหล่ผึ่ง สีหน้าแน่วแน่ ในสายตาของเขา ทั้งตระกูลหลี่ก็แค่มด ไม่ต้องพูดถึงสายตาพวกนี้!

ในห้องโถงใหญ่ โลงแก้วโลงหนึ่งวางอยู่อย่างสงบ หลี่ตงหยางนั่งขัดสมาธิอยู่ในห้องโถง ตอนที่เห็นหลี่ซู่เฟินกับเฉินโม่ ใบหน้าชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าเย็นชา

หลี่ลี่เหวิน ลุงใหญ่ของเฉินโม่ รับหน้าที่ต้อนรับ มองหลี่ซู่เฟินด้วยสีหน้าสับสน หลังจากเห็นเฉินโม่ สีหน้ารังเกียจอย่างเห็นได้ชัด

"น้องสี่มาได้ยังไง" เพราะเป็นพี่น้องกันมาหลายปี อยู่ต่อหน้าหลี่ซู่เฟิน พี่ใหญ่อย่างหลี่ลี่เหวินจึงกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริงๆ

หลี่ซู่เฟินสีหน้าเย็นชาเรียบเฉย มองหลี่ลี่เหวินแล้วพูดว่า "ในเมื่อพี่เรียกฉันว่าน้องสี่ แม่จากไปแล้ว ฉันจะไม่มาได้ยังไง"

หลี่ลี่เหวินเงียบไม่พูดอะไร หลี่ลี่อู่ ลุงรองของเฉินโม่ ยืนสีหน้าเคร่งขรึมอยู่ข้างๆ ส่วนพวกเด็กๆ ในตระกูลหลี่ต่างมีสีหน้าเยาะเย้ย สีหน้าเหมือนกำลังดูเรื่องสนุก

"ในเมื่อน้องสี่มาแล้ว งั้นเข้าไปเจอแม่เป็นครั้งสุดท้ายเถอะ!" หลี่ลี่เหวินรู้ว่า ในเมื่อหลี่ซู่เฟินรู้ข่าวแล้ว ไม่ว่าอย่างไร คงไม่มีทางขัดขวางให้เธอมาแสดงความเสียใจต่อแม่ได้ จึงตัดสินใจไม่พูดไร้สาระ เห็นได้ชัดว่าเขายังคิดถึงเยื่อใยพี่น้อง

"ขอบคุณค่ะพี่ใหญ่!"

หลี่ซู่เฟินจูงมือเฉินโม่ กำลังจะเดินไปยังห้องโถงตั้งศพ

จู่ๆ หลี่ลี่อู่ที่ยืนหน้าเคร่งขรึมอยู่ข้างๆ ยื่นมือออกมาขวางหน้าเฉินโม่เอาไว้ พูดอย่างเย็นชาว่า "น้องสี่ งานศพแม่ คนเป็นลูกสาวแสดงความเสียใจได้อยู่แล้ว แต่คนนอกอย่างเขา ไม่จำเป็นต้องเข้าไปในห้องโถงตั้งศพ หลีกเลี่ยงไม่ให้รบกวนการจากไปของแม่!"

เฉินโม่หรี่ตาเบาๆ มองลุงรองของเขา ยังคงไม่ยินดียินร้าย