บทที่ 1213

เหลยจ้านสำลัก แล้วกล่าวว่า “เอาล่ะ ผมยอมรับว่ามันเป็นซากปรักหักพัง แต่คุณก็ไม่สามารถปฏิเสธว่าครั้งหนึ่งมันเคยเป็นเมืองที่โอ่อ่าหรูหราใหญ่โต”

ลี่เซี่ยวกล่าวเย้ยหยัน “แล้วไง? คุณก็บอกแล้วว่าครั้งหนึ่งมันเคยเป็น ตอนนี้มันกลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว”

เหลยจ้านพูดไม่ออก “เอาล่ะ ผมไม่โต้เถียงกับคุณแล้ว เพียงแต่สำหรับผมแล้ว มันโอ่อ่าหรูหราใหญ่โตเป็นอันดับหนึ่งของโลก”

หลังจากกล่าวจบ เหลยจ้านเร่งฝีเท้า เดินตามจีอู๋หยา เดินอยู่ในเมืองที่เขาคิดว่าครั้งหนึ่งมันเคยเป็นเมืองอันดับหนึ่งของโลก

เมืองนี้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เต็มไปด้วยกลิ่นฉุน และเต็มไปด้วยฝุ่นหนา

อย่างไรก็ตาม ยังคงสามารถพบลายลักษณ์อักษรที่เหลืออย่างเลือนราง

เฉินโม่เก็บป้ายขึ้นมาจากพื้นชิ้นหนึ่ง บนนั้นมีอักษรหลายตัว คล้ายอักษรหัวเซี่ยมาก แต่ไม่ใช่อักษรหัวเซี่ยโบราณ

“พวกคุณมีใครรู้จักอักษรบนป้ายนี้บ้าง?” เหลยจ้านเก็บเศษป้ายเช่นกัน แต่เมื่อเทียบกับป้ายที่อยู่ในมือของเฉินโม่แล้ว ตัวอักษรที่อยู่บนป้ายนี้ ยิ่งไม่เหมือนตัวอักษร

เฟิงเหมียนเอียงศีรษะและกล่าวด้วยความสงสัย “ตัวอักษรนี้ดูเหมือนภาษาอังกฤษ แต่ก็ไม่ใช่ภาษาอังกฤษ ซับซ้อนกว่าภาษาอังกฤษ ฉันไม่รู้จักเหมือนกัน”

จีอู๋หยาหันมามองพวกเขา แล้วกล่าวว่า “อย่าเสียเวลาอีกเลย เมื่อสักครู่ผมดูแล้ว ตัวอักษรพวกนี้ไม่ใช่ตัวอักษรของประเทศใด ๆ บนโลกนี้ บางทีอาจจะเป็นอารยธรรมของยุคที่แล้ว ถึงแม้จะเรียกผู้เชี่ยวชาญที่ศึกษาอักษรโบราณมาที่นี่ แต่ก็ไม่มีใครรู้จักหรอก”

เหลยจ้านโยนป้ายลงบนพื้น แล้วกล่าวพึมพำ “แม่งฉิบหาย อยู่ที่นี่ผมกลายเป็นคนไม่รู้หนังสือแล้ว”

พวกเขายังคงเดินหน้าต่อ เดินมาถึงใจกลางเมือง อาคารของที่นี่ดีกว่าที่อื่น ๆ อย่างน้อยเมื่อมองอาคารที่เหลืออยู่เหล่านี้แล้ว ก็สามารถจินตนาการได้ว่าเมื่อก่อนอาคารเหล่านี้มีรูปร่างอย่างไร ถึงแม้จะไม่รู้ว่ามันเหมือนของเดิมหรือไม่