บทที่ 1234

“เก่งกาจขนาดนี้ งั้นสามารถทำลายวิชาอาคมของเฉินโม่ได้ไหม?” จางเจิ้นถามอย่างกังวล

จีอู๋หยาส่ายหน้า “ไม่รู้สิ ในตำนานหอกมรณะไม่มีอะไรสามารถขัดขวางการล้างทำลายได้ แทบจะไม่มีสิ่งได้ที่สามารถต้านทานมันได้!”

จู่ๆ จางเจิ้นก้าวเท้าไปข้างหน้า จีอู๋หยารีบตะโกนขึ้น “นายทำอะไร? หากจะไปก็ไม่ใช่นาย!”

จางเจิ้นมองไปทางจีอู๋หยาด้วยใบหน้าจริงจัง ฉีกยิ้มพูด “หัวหน้า ก่อนที่จะเข้ามาฉันได้พนันกับเฉินโม่ไว้ จะเทียบผลงานในสมรภูมิห้าประเทศ ฉันแพ้แล้ว แพ้อย่างย่อยยับ แต่ฉันไม่ยอม ให้ฉันไปเถอะ อย่างน้อยให้ฉันเหลือศักดิ์ศรีสุดท้ายไว้!”

จีอู๋หยามองจางเจิ้น ในดวงตาเผยความเศร้าโศก เขาหันหน้าหนี พยักหน้าอย่างแรง

จางเจิ้นหัวเราะเสียงดัง เสียงหัวเราะห้าวหาญ “ขอบคุณหัวหน้า!”

พูดจบ จางเจิ้นสาวเท้าเดินออกไป เดินไปข้างหน้าพวกเขา แผ่นหลังนั้นแฝงไปด้วยความเศร้าสลด ก็เหมือนนักรบที่พุ่งทะยานสู่ความตายอย่างฮึกเหิม

กลางอากาศ หอกมรณะในมือของอแมนดัสดูดซับพลังเพียงพอแล้ว จากนั้นขว้างออกไปใส่เฉินโม่อย่างแรง

ในตอนนี้เอง!

จางเจิ้นหัวเราะเสียงดัง เสียงหัวเราะห้าวหาญ พุ่งตรงไปทางหอกมรณะ

จางเจิ้นมองเฉินโม่แล้วฉีกยิ้ม

เฉินโม่มองดูเขา ถึงแม้เขาไม่พูด แต่เฉินโม่กลับเข้าใจความหมายที่เขาต้องการแสดงออก

เขากำลังพูดว่า “เฉินโม่ ฉันไม่ได้แพ้ให้กับนาย!”

จีอู๋หยาเบือนหน้าหนี ทนดูไม่ได้

“เฮ้ย!”เหลยจ้านถอนหายใจ ยืนตรงทำความเคารพ

เฉินโม่สีหน้าเรียบเฉย ปราศจากความโศกเศร้าความดีใจ แสงสีทองพุ่งออกมาจากกระหม่อม สกัดอยู่ตรงหน้าจางเจิ้น ขวางหอกมรณะเอาไว้

ตู้ม!

ทั้งๆ ที่เป็นการปะทะกันของอาวุธสองชิ้น กลับเกิดเสียงดังกึกก้อง

หอกมรณะถูกกระเทือนจนกระเด็นออกไป อแมนดัสก็ถูกกระเทือนจนกระอักเลือดถอยออกไป

ส่วนเฉินโม่สีหน้ายังคงเรียบเฉย กระบี่สับสวรรค์ลอยวนอยู่เหนือศีรษะ เหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น