บทที่ 1242

ตอนนี้ เฉินโม่เหมือนกับเศรษฐีใหม่ที่เพิ่งได้รับเงินชดเชยจากการรื้อถอนบ้าน รู้สึกสะใจเป็นที่สุด

“มีหินทิพย์เหล่านี้ ฉันสามารถเลื่อนระดับไปถึงแดนยาทองได้เร็วยิ่งกว่าเดิม ศิษย์น้องหญิง รอฉันนะ!”

เฉินโม่แอบสะใจอยู่คนเดียว แต่จีอู๋หยาและคนอื่นกลัดกลุ้มใจเป็นที่สุด

เหลยจ้านพูดสาปแช่ง “เย็ดแม่ม เป็ดที่ต้มสุกบินหนีไปอีกแล้ว น่าโมโหจริงๆ!”

“ช่างเถอะ ยังมีคนประเทศรัสเหล่านั้นเป็นรองก้นให้พวกเราอยู่ไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้พวกเรารีบไปหาเฉินโม่ ดูว่าเขายังมีวิธีหาแกนอสูรได้มากกว่าเดิมอีกไหม” จีอู๋หยาพูด

จางเจิ้นพูด “ตอนนี้ยังมีเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงจะจบเกม ต่อให้หาเฉินโม่เจอ เกรงว่าก็คงจะไร้ประโยชน์”

“ใช่ เฉินโม่เจ้าหมอนี่ไปไหนนะ?”

จีอู๋หยาพูดอย่างจนปัญญา “เขาอยู่นอกระยะหินกำหนดทิศทาง ฉันสัมผัสไม่ได้”

“ช่างเถอะ พวกเราก็พยายามแล้ว รับชะตากรรมเถอะ!” เหลยจ้านคอตกพูดอย่างเศร้าซึม

จ้างเจิ้นด่าทอ “เหลยจ้าน นายอย่าไม่ได้เรื่องแบบนี้ได้ไหม ไม่ถึงตอนสุดท้าย พวกเราใครก็ห้ามพูดยอมแพ้ง่ายๆ!

จีอู๋หยาพยักหน้า พูดเสียงเข้ม “จางเจิ้นพูดถูก ไม่ถึงตอนสุดท้าย พวกเราอย่าพูดยอมแพ้ง่ายๆ! ล่าสัตว์อสูรต่อ!”

“ครับ!”

ทุกคนกำลังนับเวลานี้ รอจนถึงสิบนาทีก่อนจบเกม คอบร้าหยุดล่าสัตว์อสูร

มองดูท้องฟ้าที่อันมืดมิด คอบร้ามีความสงสัยเล็กน้อย “เฉินโม่เจ้าหมอนั่นสละสิทธิ์ที่หนึ่งจริงๆ เหรอ?”

อาร์คบิชอปชุดแดงที่อยู่ด้านข้างพูดขึ้น “ตอนนี้หัวเซี่ยอยู่อันดับสี่ ประเทศรัสอันดับห้า บางทีเฉินโม่ไม่มีแกนอสูรที่เกินเหลือแล้วจริงๆ ก็ได้!”

คอบร้ายิ้มเยาะ “คนหัวเซี่ยล้วนเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัว คนกระจอกที่สามารถหักหลังชาติได้ ลูกน้องของฉันมีคนแบบนี้อยู่มาก คิดไม่ถึงว่าที่สมรภูมิห้าประเทศ จะได้พบเจอคนหนึ่ง!”

คอบร้าดูถูกคนหัวเซี่ยมากขึ้นกว่าเดิม

อแมนดัสมองดูอันดับในเครื่องนับจำนวน แอบด่าทอ “ถ้ารู้เช่นนี้พกหินพลังงานมาเยอะหน่อย ไม่อย่างนั้นตอนนี้คงไม่ถึงตาที่คอบร้าลำพองใจ”