บทที่ 1257

ความจริงแล้ว แดนเทพที่นักบู๊เข้าใจนั้นไม่เหมือนกับแดนเทพที่เฉินโม่รู้จัก แดนเทพที่นักบู๊เข้าใจนั้นไม่ได้ทรงพลังอย่างที่เฉินโม่จินตนาการไว้

เมื่อเทียบวิสัยทัศน์และความแข็งแกร่งของเฉินโม่กับนักบู๊บนโลกแล้ว เฉินโม่สูงกว่าไม่รู้กี่เท่า แดนเทพในสายตาของเขานั้นสูงกว่าแดนเทพที่แท้จริงในโลกฝึกบู๊มาก

เปรียบเหมือนคนจนและคนรวย สำหรับคนจนแล้ว เงินหนึ่งหมื่นอาจจะมากมาย แต่สำหรับคนรวยแล้ว เงินหนึ่งหมื่นเป็นเพียงแค่ค่าอาหารของเขาหนึ่งมื้อเท่านั้น

และเฉินโม่ย่อมเป็นคนรวยคนนั้น และเป็นคนรวยที่ร่ำรวยมากอีกด้วย

หนานกงหยู่ตะคอกอย่างเย็นชา “แกพูดถูก ฉันยังบรรลุไม่ถึงแดนเทพอย่างสมบูรณ์ แต่ก็เพียงพอที่จะจัดการกับแก บางครั้งขอเพียงแค่‘ปริมาณ’ถึงระดับที่เพียงพอ ก็จะทำให้‘คุณภาพ’กลายพันธุ์ได้!”

“ตอนนี้ ฉันจะทำให้แกเห็นว่าฉันได้อะไรจากการปลีกวิเวกสามสิบปี!”

คราวนี้ หนานกงหยู่ไม่ได้สร้างสถานการณ์ขู่ขวัญตบตาคนอื่น เขาหายไปจากที่เดิมทันที วินาทีต่อมาก็ยืนอยู่ตรงหน้าแล้ว ความเร็วนั้นไม่ด้อยไปกว่าเฉินโม่

“ถึงแม้ว่าฉันยังบรรลุไม่ถึงแดนเทพอย่างสมบูรณ์ แต่ฉันรู้วิธีการทุกอย่างของแดนเทพ และมันก็เพียงพอที่จะจัดการกับแกแล้ว!”

เพียงแค่พริบตาเดียว หนานกงหยู่ก็ปล่อยหมัดออกมาสิบกว่าหมัดแล้ว และพลังหมัดของแต่ละครั้ง ดูเหมือนจะสามารถฉีกอากาศออกจากกัน

เฉินโม่ไม่กล้าประมาท ตอบโต้ด้วยความระมัดระวัง พวกเขาสองคนต่อสู้กัน ต่อสู้จากพื้นสู่กลางอากาศ แล้วต่อสู้จากกลางอากาศสู่พื้น

ลมจากหมัดที่ทรงพลัง ทำให้สมาชิกของตระกูลเฉินที่คุกเข่าอยู่บนพื้น รู้สึกอกสั่นขวัญหาย

พวกเขาเป็นแค่คนธรรมดา ถ้าลมจากหมัดที่ทรงพลังโจมตีถูกร่างกายของพวกเขา ก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเขานอนอยู่บนเตียงเป็นเวลาหนึ่งเดือน

นักบู๊ที่อยู่รอบ ๆ ต่างจ้องมองหนานกงหยู่และเฉินโม่ที่กำลังต่อสู้กัน และส่งเสียงร้องออกมาอย่างต่อเนื่อง

“สองคนนี้เร็วมาก ด้วยความแข็งแกร่งแดนในชั้นสูงสุดของผม ทำให้ผมเกือบจะมองไม่เห็นการโจมตีของพวกเขา!”