บทที่ 1261

หนานกงหยู่มองมือของตนเอง เหมือนคนที่หลงตนเองมาก มองชื่นชมร่างกายของตนเอง

อย่างไรก็ตาม ร่างกายของเขาไม่มีรอยแผลแม้แต่น้อย บริเวณที่ถูกเฉินโม่ทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บ ก็หายเป็นปกติแล้ว

“แดนเทพทรงพลังตามที่คาดการณ์ไว้จริง ๆ!” เฉินโม่ถอนหายใจ

“แดนเทพ ที่แท้นี่ก็เป็นแดนเทพนี่เอง ความรู้สึกนี้วิเศษมาก ราวกับว่าผมกลายเป็นโลกใบนี้ ผมรู้สึกได้ถึงมดที่อยู่ใต้เท้ากำลังย้ายบ้าน ผมรู้สึกได้ถึงสายลมที่กำลังโบกสะบัดมาที่ผม ผมรู้สึกได้ถึงการเต้นของหัวใจ ทุกอย่างชัดเจนมาก”

หนานกงหยู่เป็นเหมือนเด็กที่ไม่เคยเห็นโลกกว้าง เหมือนเห็นทิวทัศน์ของเมืองใหญ่เป็นครั้งแรก ความตื่นเต้นแบบนั้น ทำให้เขาดูเหมือนคนบ้า

“แดนเทพประสานฟ้าดินเข้าด้วยกัน ที่แท้มันหมายความว่าเช่นนี้เอง!”

เฉินโม่มองหนานกงหยู่ และกล่าวเบา ๆ “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็แสดงให้ฉันเห็นว่าแดนเทพนั้นพิเศษเพียงใด!”

“ตามที่คุณต้องการ!” น้ำเสียงของหนานกงหยู่สงบ ร่างของเขาหายไปอย่างน่าประหลาด เร็วกว่าเดิมไม่รู้กี่เท่า

กลุ่มนักบู๊ที่อยู่รอบ ๆ อุทานเสียงดัง “ความเร็วของเขา ผมมองไม่เห็นวิถีการเคลื่อนที่ของเขาอีกต่อไปแล้ว!”

เฒ่าประหลาดเหล่านั้นถอนหายใจ และกล่าวว่า “แดนเทพประสานฟ้าดินเข้าด้วยกัน ฟ้าดินคือเขา เขาคือฟ้าดิน ถ้าเขาต้องการไป แล้วทำไมเขาต้องเคลื่อนที่ด้วย? แค่เขาคิด เขาก็สามารถปรากฏตัวทุกที่บนโลกใบนี้ที่เขาสามารถควบคุมได้!”

เฉินโม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขามองไม่เห็นวิถีการเคลื่อนที่ของหนานกงหยู่เช่นกัน

ปัง!

จู่ ๆ หนานกงหยู่ก็ปรากฏตัวอยู่ข้างหลังเฉินโม่ แล้วปล่อยหมัดกระแทกไปที่เฉินโม่

ร่างของเฉินโม่กระเด็นไปข้างหน้าอย่างแรง ก่อนที่เขาจะมีปฏิกิริยาตอบสนอง ร่างของหนานกงหยู่ก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าเฉินโม่อีกครั้ง และเขาปล่อยหมัดไปที่หน้าอกของเฉินโม่อีกครั้ง

ปัง!

เฉินโม่ถูกหมัดกระแทกจนกระเด็นไปข้างหลัง แล้วร่างของหนานกงหยู่ก็ปรากฏขึ้นเหนือเฉินโม่อีกครั้ง หมัดของเขากระแทกไปที่ร่างกายของเฉินโม่อย่างต่อเนื่อง