บทที่ 1277

หูหยางหยู่หันหลังแล้วเดินออกไป เพื่อนนักเรียนเหล่านั้นกระซิบกระซาบ ถานชิวเซิงและสวีจื่อหาวไม่ได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูด แต่เฉินโม่ได้ยินอย่างชัดเจน

พวกเขาบอกว่านึกไม่ถึงว่าหูหยางหยู่จะสวยขนาดนี้ พวกเขารู้สึกเสียใจที่ตอนนั้นไม่ได้จีบเธอ

ถานชิวเซิงตบแขนของเฉินโม่ และกล่าวเบา ๆ ว่า “เห็นเธอแล้ว เป็นไงบ้าง? ตื่นเต้นมากใช่ไหม?”

เฉินโม่กลอกตาใส่เขา คว้าแอปเปิลที่อยู่บนโต๊ะ แล้วยัดเข้าไปในปากของถานชิวเซิง

สวีจื่อหาวหัวเราะเสียงดัง

หลังจากนั้นไม่นาน เพื่อนนักเรียนก็เดินเข้ามาเรื่อย ๆ ตอนที่เพื่อนมากันเกือบครบแล้ว หูหยางหยู่ก็มานั่งอยู่ในห้องของพวกเฉินโม่แล้ว

“คนมากันเกือบครบแล้ว พวกเราเริ่มงานเลี้ยงกันเถอะ!” หูหยางหยู่ยืนขึ้นและกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“โอเค!”

“วันนี้หูหยางหยู่คนสวยเป็นเจ้าภาพ พวกเราจะเชื่อฟังคำสั่งของหูหยางหยู่คนสวย!” ผู้ชายคนหนึ่งกล่าวด้วยรอยยิ้ม มองหูหยางหยู่ด้วยความสายตาเร่าร้อน จนไม่สามารถปิดบังได้

หูหยางหยู่แกล้งทำเป็นไม่เห็นอะไร และกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ขอบคุณที่ทุกคนมาร่วมงานเลี้ยงในวันนี้ ฉันขอดื่มคารวะให้เพื่อนนักเรียนก่อน!”

หลังจากกล่าวจบ เธอยกแก้วเหล้าขึ้น แล้วจิบเล็กน้อย

มีผู้ชายสองคนโห่ร้องและกล่าวว่า “ในเมื่อเป็นการดื่มคารวะให้ทุกคน งั้นก็ต้องดื่มหมดแก้ว ตามคำที่กล่าวว่า ถ้าความสัมพันธ์แน่นแฟ้ม ต้องดื่มหมดแก้ว ทุกคนเห็นด้วยหรือไม่?”

“ถูกต้อง ดื่มหมดแก้ว!” ผู้ชายหลายคนโห่ร้องทันที

ถึงแม้ว่าหูหยางหยู่จะดื่มไวน์แดง แต่ปริมาณแอลกอฮอล์ของไวน์แดงก็ไม่ต่ำ ยังคงสามารถทำให้คนเมาได้ หลังจากเมาแล้วจะรู้สึกทรมานเป็นพิเศษ

หูหยางหยู่กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ขอโทษด้วย ฉันดื่มเหล้าไม่เก่งจริง ๆ การจิบเมื่อสักครู่ ก็ฝืนตนเองแล้ว”

“ผมว่าช่างมันเถอะ อย่าทำให้หูหยางหยู่คนสวยเมา เพราะแฟนหนุ่มของเธอจะมาหาเรื่องพวกเราได้” เพื่อนนักเรียนชายที่สวมแว่นกล่าวด้วยรอยยิ้ม