บทที่ 1279

เฉินโม่กวาดมองพวกเขาและกล่าวว่า “ฉันเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยหัวหนาน พวกคุณยังอยากถามอะไรอีกไหม?”

มหาวิทยาลัยหัวหนาน?

ทุกคนชะงักครู่หนึ่ง จากนั้นวิพากษ์วิจารณ์ด้วยน้ำเสียงเบา ๆ ราวกับกำลังถามว่ามหาวิทยาลัยหัวหนานอยู่ที่ไหน?

ทันใดนั้น เพื่อนนักเรียนคนหนึ่งก็หัวเราะเยาะว่า “เสียเวลาตั้งนาน ที่แท้เป็นมหาวิทยาลัยชั้นสอง! ฉันคิดว่าเฉินโม่ย้ายไปเรียนที่โรงเรียนตี้ยีแห่งอู่โจว จะต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยมีชื่อเสียงอย่างมหาวิทยาลัยยานจิงหรือมหาวิทยาลัยชิงหัว? ดูเหมือนว่าโรงเรียนตี้ยีแห่งอู่โจว มันก็เท่านั้น!”

เมื่อได้ยินว่าเฉินโม่เรียนมหาวิทยาลัยชั้นสอง นักเรียนหลายคนแสดงสีหน้าเหยียดหยาม และมองเฉินโม่ด้วยสายตาเยาะเย้ย

ถานชิวเซิงมองคนเหล่านั้นด้วยสีหน้าเหยียดหยาม และกล่าวเยาะเย้ยอยู่ในใจ “กลุ่มคนถ่อยที่ชอบประจบผู้มีอิทธิพล ถ้าพวกคุณรู้ความแข็งแกร่งของเฉินโม่แล้ว พวกคุณจะต้องตกใจแทบตาย!”

จางจื่อเจี้ยนแกล้งกล่าวว่า “ความจริงแล้ว มหาวิทยาลัยหัวหนานก็ดีเหมือนกัน ฉันได้ยินว่างานแลกเปลี่ยนวิทยาศาสตร์ชีวภาพที่ยานจิงคราวก่อน นักศึกษาของมหาวิทยาลัยหัวหนาน สามารถเอาชนะมหาวิทยาลัยยานจิงและมหาวิทยาลัยชิงหัวได้ และคว้าแชมป์ไปครอง ดังนั้นทุกคนอย่าดูหมิ่นศักยภาพของมหาวิทยาลัยชั้นสองเด็ดขาด!”

“ถูกต้อง จางจื่อเจี้ยนพูดถูก นับตั้งแต่สมัยโบราณ อาจารย์เป็นคนสอนวิชา แต่การฝึกฝนขึ้นอยู่กับแต่ละบุคคล ไม่มีมหาวิทยาลัยที่ดีหรือไม่ดีหรอก

สิ่งสำคัญนั้นขึ้นอยู่กับบุคคล ถ้าเป็นทองคำ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนมันก็เปล่งประกาย ส่วนเม็ดทราย ถึงแม้ว่าจะชุบทอง แต่ไม่นานมันก็จะเปิดเผยรูปร่างเดิมออกมา ทุกคนเห็นด้วยไหม?” ผู้ชายที่แสดงความกระตือรือร้นต่อหน้าจางจื่อเจี้ยน พูดประชดประชัน

ทุกคนเข้าใจความหมายที่อยู่ในคำพูดของเขา เป็นการเยาะเย้ยเฉินโม่ว่าถึงแม้เขาจะย้ายไปเรียนที่โรงเรียนตี้ยีแห่งอู่โจว สุดท้ายเม็ดทรายยังคงเปิดเผยรูปร่างเดิมออกมาอยู่ดี

ซึ่งจุดนี้เห็นได้จากการที่เฉินโม่สอบเข้าไปเรียนในมหาวิทยาลัยชั้นสอง อย่างมหาวิทยาลัยหัวหนาน

“สมเหตุสมผล พูดได้เยี่ยมมาก สมแล้วที่เป็นคนเก่งของห้องพวกเรา!” จางจื่อเจี้ยนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“มาเถอะ! คนเก่ง ฉันขอดื่มคารวะให้นายหนึ่งแก้ว!” เพื่อนนักเรียนคนหนึ่งยกแก้วเหล้าขึ้น แล้วกล่าวกับผู้ชายคนนั้น