บทที่ 1281

“เฮ้อ อาจารย์ลำเอียง อาจารย์จำจ้าวไคได้ แล้วลืมหนูไปได้อย่างไร?” สีหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยความผิดหวัง

อาจารย์หยางหัวเราะและกล่าวว่า “ถูกต้อง อาจารย์จะลืมหวางเข่อ ที่ซุกซนที่สุดได้อย่างไร?”

“อาจารย์หยาง อาจารย์....อาจารย์ยังไม่ลืมหนู!” หวางเข่อ ดีใจจนร้องไห้ออกมาทันที “อาจารย์หยาง หนูเสียใจที่ไม่เชื่อฟังอาจารย์ตั้งแต่แรก ทำให้หนูสอบตก ตอนนี้หนูเลิกเรียนแล้ว!”

นั่นเป็นสาเหตุที่ผู้หญิงคนนี้ร้องไห้ พอเห็นภาพก็นึกถึงอดีต ทำให้คนนึกถึงเรื่องในอดีตได้ง่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเผชิญกับความพ่ายแพ้

อาจารย์หยางตบไหล่ผู้หญิงคนนั้นเบา ๆ และกล่าวปลอบโยนว่า “ชีวิตของคนไม่ได้มีเพียงเส้นทางเดียว ชีวิตของคุณเพิ่งเริ่มต้น ขอเพียงแค่คุณพยายาม ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีความหวัง”

“ค่ะ หนูเข้าใจแล้ว ขอบคุณอาจารย์หยาง!”

ต่อมา อาจารย์หยางเรียกชื่อนักเรียนเหล่านั้นทีละคน แล้วยังจำลักษณะของพวกเขาได้อย่างชัดเจน ทำให้นักเรียนรู้สึกตื่นเต้นมาก

เพียงแต่ เมื่ออาจารย์หยางเห็นเฉินโม่ เขาตกตะลึงทันที

ตอนแรกทุกคนตื่นเต้นดีใจ แต่เมื่อเห็นอาจารย์หยางตกตะลึง พวกเขาก็ตกตะลึงเช่นกัน

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่เฉินโม่ พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมเมื่ออาจารย์หยางเห็นเฉินโม่แล้ว ถึงได้ยั้งสติไม่อยู่ทันที

“อาจารย์หยาง อาจารย์เป็นอะไรคะ?” หูหยางหยู่ถามเบา ๆ

อาจารย์หยางโบกมือและกล่าวว่า “อาจารย์ไม่เป็นไร เพียงแค่นึกไม่ถึงว่าจะได้เจอเฉินโม่ที่นี่!”

จางจื่อเจี้ยนไม่พลาดโอกาสที่จะโจมตีเฉินโม่ และกล่าวเยาะเย้ยว่า “บางทีอาจารย์หยางอาจนึกถึงการกระทำที่แย่ ๆ ของเฉินโม่ และตอนนี้หลังจากผ่านไปหลายปีแล้ว ได้พบเฉินโม่อีกครั้ง อาจารย์คงตกใจมากใช่ไหม!”

“ฮ่า ๆ ต้องเป็นเช่นนั้นแน่นอน!” ผู้ชายที่อยู่ข้างจางจื่อเจี้ยนรีบให้ความร่วมมือด้วยการหัวเราะ

ตอนที่เฉินโม่เรียนมัธยมต้น เขาเป็นเพลย์บอยที่มีชื่อเสียง เพื่อนนักเรียนต่างรู้เรื่องนี้ เมื่อได้ยินจางจื่อเจี้ยนพูด พวกเขาอดที่จะหัวเราะไม่ได้

อาจารย์หยางกระแอมเบา ๆ และกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ทุกคนอย่าเถียงกัน มันไม่ได้เป็นอย่างที่พวกคุณคิด!”