บทที่ 1292

หูหยางหยู่กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เฉินโม่ นายแปลกมาก? ทำไมถึงได้ถามคำถามแปลก ๆ แบบนี้?”

เฉินโม่ไม่ตอบ ยืนขึ้นและกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ไม่มีอะไร เพียงแค่ถามเรื่อยเปื่อยเท่านั้น”

“เอาล่ะ คนกลับไปเกือบหมดแล้ว พวกเราก็กลับกันเถอะ!” เฉินโม่พูด ลุกขึ้นและเดินจากไป

หูหยางหยู่ยิ้มบาง ๆ “นายไม่รอให้ถานชิวเซิงและสวีจื่อหาวกลับมาเหรอ?”

เฉินโม่หันกลับมามองหูหยางหยู่ที่กำลังยิ้ม และกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ไม่รอแล้ว พวกเขาไม่หลงทางหรอก ลาก่อน!”

หูหยางหยู่พยักหน้าและกล่าวว่า “ลาก่อน!”

เฉินโม่เจอถานชิวเซิงและสวีจื่อหาวที่ด้านนอก KTV เมื่อพวกเขาสองคนเห็นเฉินโม่ พวกเรารู้สึกประหลาดใจทันที

“เฉินโม่ ทำไมนายออกมาเร็วขนาดนี้? หูหยางหยู่ล่ะ?”

เฉินโม่มองเขาด้วยสายตาดุดัน แล้วเดินออกไปด้านนอกทันที “ต่อไปถ้าพวกนายสองคนทำแบบนี้อีก เชื่อหรือไม่ว่าฉันจะเปลื้องผ้าพวกนายสองคน แล้วโยนไปกลางถนน”

“ฮ่า ๆ พวกเราทำเพื่อนาย!” ถานชิวเซิงกล่าวพร้อมกับหัวเราะ

สวีจื่อหาวยกมือแสดงการยอมแพ้ “เฉินโม่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉัน ถานชิวเซิงขอให้ฉันทำแบบนั้น!”

ถานชิวเซิงแยกเขี้ยวยิงฟันใส่สวีจื่อหาว “ไอ้สวี นายไม่มีน้ำใจต่อมิตรสหายเลย! ฉันจะเลิกคบนาย!”

สวีจื่อหาวแสร้งทำเป็นไม่เห็น

เฉินโม่กลอกตาใส่เขา แล้วกล่าวว่า “เอาล่ะ กลับกันเถอะ! ฉันรู้สึกว่าหูหยางหยู่แปลกเล็กน้อย!”

“ไม่เห็นว่ามันจะมีอะไรแปลกเลย เพราะรูปร่างหน้าตาของผู้หญิงนั้นเปลี่ยนแปลงได้ตลอด ยิ่งเปลี่ยนก็ยิ่งสวยมากขึ้นเรื่อย ๆ!” ถานชิวเซิงกล่าวพร้อมกับหัวเราะ

เฉินโม่ขี้เกียจเกินกว่าจสนใจเขา