บทที่ 1440

เฉินซงจื่อในวันนี้ ถึงแดนเทพเร็วกว่าเอียนชิงเฉิง อย่างไรก็ตามพลังของเฉินซงจื่อพอๆกับของเอียนชิงเฉิง ยังคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลินว่านเหนียน

บวกกับยังมีผู้แข็งแกร่งแดนเทพจ้องอยู่ด้านข้าง ถ้าหากเห็นว่าหลินว่านเหนียนสู้ไม่ไหว พวกเขาคงลงมือนานแล้ว

เฉินซงจื่อถูกกระบี่ของหลินว่านเหนียนแทงจนถอยหลัง และกระอักเลือดพร้อมคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่บนพื้น

เอียนชิงเฉิงถามอย่างประหม่า “ศิษย์พี่ พี่ยังสู้ไหวมั้ย?”

“ไหว！” เฉินซงจื่อเช็ดเลือดที่มุมปาก ลุกขึ้น มองหลินว่านเหนียนที่ลอยอยู่กลางอากาศด้วยสายตาที่เย็นชา

“มีความเพียรสักเหลือเกิน แต่ช่างน่าเสียดายจริงๆ！”

“ไปตายเสียเถอะ！” หลินว่านเหนียนคำรามอย่างโกรธเคือง และฟันดาบใส่เฉินซงจื่อจากด้านบน

พลังที่แข็งแกร่งได้กลายเป็นแม่น้ำสีเงินอีกครั้ง รวมพลังสิบส่วนของหลินว่านเหนียน

เฉินซงจื่อถอนหายใจ “อาจารย์ ศิษย์ได้ทำตามที่อาจารย์มอบหมายแล้ว！”

พูดจบ เฉินซงจื่อก็บินขึ้นสู่ท้องฟ้า

“หมัดสามท่าเทียนเสวียนปิดผนึก！”

ความสามารถของเฉินซงจื่อยังไงก็สู้หลินว่านเหนียนไม่ได้ แม้ว่ากระบวนจะท่าเก่งกว่าหลินว่านเหนียน แต่ก็ไม่สามารถชนะ

แค่กระบี่เดียว ก็ทำลายการโจมตีของเฉินซงจื่อไปแล้ว จากนั้นเฉินซงจื่อก็ถูกทำร้ายจนกระเด็นลอยออกไป ไปตกอยู่บนต้นไม้ต้นหนึ่ง

สายตาของหลินว่านเหนียนมองไปทางเอียนชิงเฉิง “ถึงตาเธอแล้ว！”

เอียนชิงเฉิงรวบรวมพลังทิพย์ทั้งหมดของร่างกาย เตรียมโจมตีครั้งสุดท้าย

อ้า！

เวลานี้ เสียงร้องของมังกรเขย่าโลก เมฆบนท้องฟ้าเคลื่อนตัว และพลังกดขี่ที่ทรงอานุภาพได้ครอบใจของทุกคนเอาไว้

เมฆสยบมังกร ลมสยบพยัคฆ์

ร่างยาวสิบฟุตแหวกว่ายอยู่ในทะเลเมฆ จากนั้นทุกคนก็ได้เห็นฉากที่พวกเขาจะไม่มีวันลืม

มังกรไฟขนาดยักษ์แหวกลงมาจากทะเลเมฆ เคราและเขาของมันมองเห็นได้ชัดเจน

“มังกร มันคือมังกร ฉันเห็นมังกร！”

“มันเป็นมังกรจริงๆ พระเจ้า โลกนี้มีมังกรจริงๆด้วย!”

“ใครเอามือถือมารีบถ่ายเลย!”

นักบู๊ทุกคนโห่ร้องอย่างตื่นเต้น และบางคนถึงกับโบกมือให้มังกรไฟบนท้องฟ้า