บทที่ 1446

เฉินเยว่มองออก การที่เฉินกั๋วเหลียงจะชนะมันอยู่ที่เวลาเท่านั้น และเธอยังพบกว่า พลังของเฉินกั๋วเหลียงแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆเมื่อเขาต่อสู้

ในใจของเฉินเยว่ยิ่งอยู่ยิ่งหวาดหวั่น ความเกรงกลัวต่อเฉินโม่ยิ่งเพิ่มมากขึ้น

“ฮ่า！”

เสียงหัวเราะเบาๆดังขึ้น เฉินกั๋วเหลียงที่ใช้หมัดหนัก ชกจนนักบู๊แดนในทั้งสามคนลอยออกไป แล้วตกลงสู่พื้น

เฉินกั๋วเหลียงที่จิตใจฮึกเหิม มองทั้งสามคน แล้วพูดอย่างเย็นชา “เอาสำนักที่พวกแกสามคนแย่งชิงไป คืนให้กับหลานสาวของฉัน ไม่อย่างนั้นวันนี้พวกนายเจอดีแน่！”

สีหน้าของนักบู๊ทั้งสามคนจมลง หนึ่งคนในนั้นตะโกนด่าเฉินกั๋วเหลียงอย่างโกรธเคือง “ไอ้แก่ อย่าเพิ่งลำพองใจ พวกเรานั้นเป็นคนตระกูลหยู！”

ตระกูลหยูอยู่ในโลกบู๊โบราณก็ถือว่ามีชื่อเสียงในระดับหนึ่ง แต่ความสามารถนั้นไม่เท่าไหร่ แต่ว่าลูกสาวของผู้นำในรุ่นนี้ ได้แต่งงานกับผู้อาวุโสของตระกูลตู๋กูหนึ่งในแปดตระกูลใหญ่ของโลกบู๊โบราณในฐานะอนุ มีแปดตระกูลใหญ่อย่างตระกูลตู๋กูคุ้มกะลาหัว ตระกูลหยูหลายปีมานี้ยิ่งอยู่ยิ่งกำแหงและใช้อำนาจบาตรใหญ่

ถ้าหากเฉินกั๋วเหลียงกับเฉินเยว่เป็นคนของโลกบู๊โบราณ ก็ต้องเคยได้ยินชื่อของตระกูลหยู แต่พวกเขานั้นยังไม่ถือเป็นคนของโลกฝึกบู๊ด้วยซ้ำ มากสุดก็เป็นแค่ผู้ฝึกทั่วไป ย่อมไม่เคยได้ยินชื่อของตระกูลหยูมาก่อน

โดยธรรมชาติ เฉินกั๋วเหลียงก็ไม่มีทางไว้หน้าตระกูลหยูอยู่แล้ว

“ฉันไม่สนหรอกว่าตระกูลหยูหรือว่าอะไร พวกแกแย่งสำนักของคนอื่น ฆ่าคนเป็นว่าเล่น ก็ต้องยอมรับการลงโทษตามกฎหมายของหัวเซี่ย！” เฉินกั๋วเหลียงตะโกนพูดอย่างชอบธรรม

“ไอ้แก่ ดูเหมือนแกเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว เรื่องของตระกูลหยูแกก็กล้ามายุ่ง！” นักบู๊หนุ่มที่มีแผลเป็นที่หน้าจ้องมองเฉินกั๋วเหลียงอย่างขุ่นมัว หันหน้าไปกระซิบกับนักบู๊ที่อยู่ด้านข้าง “นายรีบไปเรียนคุณ บอกว่าสำนักซานเหอมีพลังร้ายหลงเหลืออยู่！”

“ครับ！”

ชายหนุ่มคนนั้นก็รีบหันวิ่งออกไปจากสำนัก

เฉินกั๋วเหลียงไม่ได้ไล่ตาม ก็เพราะต้องการให้คนพวกนี้ไปรายงานคนที่อยู่เบื้องหลัง แม้ว่าความสามารถของเขาจะถึงแดนปรมาจารย์แล้ว แต่ว่าความคิดยังคงอยู่ในระดับของมนุมย์