บทที่ 1467

ตระกูลตู๋กู ผู้นำตระกูลตู๋กูคนปัจจุบัน ตู๋กูอู๋ซวงโมโหสุดขีด เครื่องปั้นดินเผาที่ตั้งอยู่ในห้องโถงถูกโยนเต็มพื้น

ตู๋กูเยว่คุกเข่าอยู่ข้างๆ อย่างว่าง่าย มองดูผู้เป็นพ่อทำลายเครื่องปั้นดินเผาที่มีค่าพวกนั้นไปทีละชิ้น

“แกนี่มันหาเรื่องให้ฉันเก่งจริงๆ เลยนะ แกไปมีเรื่องกับใครก็ได้ ดันไปมีเรื่องกับเฉินไต้ซือที่ฆ่าคนไม่เลือกหน้านั่น แล้วต้องเสียผู้อาวุโสแดนเทพไปสองคนอย่างเปล่าประโยชน์ จนทำให้ตำแหน่งของตระกูลตู๋กูตกไปอยู่อันดับสุดท้ายของแปดตระกูลใหญ่”

“แกนี่มันสมควรตายจริงๆ!”

ตู๋กูอู๋ซวงด่าทอด้วยสีหน้าที่บึ้งตึง ถ้าตู๋กูเยว่ไม่ใช่ลูกชายของเขา เขาคงคิดที่ะฆ่าทิ้งไปแล้ว

ตู๋กูเยว่ก้มหน้าก้มตา แสดงพฤติกรรมของคนสำนึกผิดออกมาได้เป็นอย่างดี “พ่อครับตอนนั้นตระกูลหยูไม่ได้พูดอย่างชัดเจน ผมเองก็ไม่รู้ว่าคนคนนั้นจะเป็นเฉินไต้ซือ แต่เฉินไต้ซือนั่นก็หยิ่งผยองเหลือเกิน ตอนนั้นผมได้แสดงออกอย่างชัดเจนแล้วว่าจะถอย แต่เขายังบีบคั้นอย่างหนัก ผมไม่มีทางเลือกเลยต้องให้ผู้อาวุโสทั้งสองออกโรง”

“ที่สำคัญ ผมก็ไม่ได้จะให้ผู้อาวุโสทั้งสองสู้ตายกับเขาสักหน่อย แค่สู้กันผิวเผินแล้วรีบถอยกลับ ใครจะไปคิดว่าผู้อาวุโสทั้งสองแค่กระบวนท่าเดียวยังรับไม่ได้……”

ตู๋กูอู๋ซวงตวาดเสียงดัง “หุบปาก! ผู้แข็งแกร่งแดนเทพสิบกว่าคนยังถูกเขาคนเดียวฆ่าตาย แกคิดว่าแค่ผู้อาวุโสสองคนจะไหวมั้ย? แกควรถอยออกมาเลย ขอแค่ความแข็งแกร่งของตระกูลตู๋กูยังคงอยู่ ดูซิใครมันจะกล้าปากมาก!”

ตู๋กูเยว่รู้สึกเสียใจแล้ว เขาคิดว่าสิ่งที่พ่อของตนพูดมีเหตุผล ขอแค่ความแข็งแกร่งของตระกูลตู๋กูยังคงอยู่ ก็ไม่มีใครกล้าว่าอะไรตระกูลตู๋กูแล้ว

ตอนนี้ ตระกูลตู๋กูสูญเสียผู้อาวุโสแดนเทพไปสองคน กำลังรบลดลงอย่างมาก มีคนมากมายกล้าหัวเราะเยาะตระกูลตู๋กูแล้ว

ช่วยไม่ได้ โลกบู๊โบราณมันเป็นโลกที่ปลาใหญ่กินปลาเล็กอยู่แล้ว ขอแค่ความแข็งแกร่งของคุณลดลง มันก็มีคนมากมายพร้อมเข้ามาแทนที่

ตู๋กูเยว่สีหน้าหม่นหมอง หันมอง ตู๋กูอู๋ซวงอย่างกล้าๆ กลัวๆ “พ่อครับ เรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว ต่อให้พ่อฆ่าผมไปก็ไม่สามารถทำให้ผู้อาวุโสทั้งสองฟื้นขึ้นมาได้ มาคิดหาวิธีกันเถอะครับว่าเราควรทำยังไงต่อดี!”