บทที่ 1490

บางทีพี่เฉินโม่อาจมองผิด?

เฉินเข่อเอ๋อร์ไม่ได้พูดอะไร แต่เพื่อนนักเรียนคนอื่น เล่าให้ฉินรั่วเฉินและเพื่อนนักเรียนที่เดินเข้ามาพวกนั้นฟัง

ขณะที่เพื่อนนักเรียนเหล่านั้นเล่าเรื่อง พวกเขาไม่ได้พูดเข้าข้างเฉินโม่ กระทั่งพูดเข้าข้างหลินฮ่าวหรานเสียด้วยซ้ำ

เมื่อเป็นเช่นนี้ ทุกคนต่างรู้สึกว่าเฉินโม่ปรักปรำหลินฮ่าวหราน

ตอนนี้ สายตาของทุกคนมองไปที่เฉินโม่พร้อมด้วยคำถาม

เมื่อเผชิญหน้ากับการคำถามของหลินฮ่าวหราน สีหน้าของเฉินโม่ราบเรียบ กระทั่งมีความเย่อหยิ่งเล็กน้อย และกล่าวว่า “แม้ว่าคุณจะทำได้แนบเนียนมาก ซึ่งหาได้ยากในหมู่คนรุ่นราวคราวเดียวกับคุณ แต่คนอย่างคุณ ยังไม่คู่ควรที่จะทำให้ผมใส่ร้ายคุณหรอก”

จองหอง นี่คือความคิดที่เพื่อนนักเรียนทุกคนรู้สึกต่อเฉินโม่!

ถึงอย่างไรเสีย หลินฮ่าวหรานยังอายุน้อย มีความโกรธประกายผ่านดวงตาของเขา แต่มันหายไปอย่างรวดเร็ว

เขามองเฉินโม่ด้วยท่าทางสงบเช่นเดิม “คุณบอกว่าคุณไม่ได้ใส่ร้ายผม งั้นก็แสดงหลักฐานออกมา”

จางฉีหลิงที่เดินมาจากด้านข้าง กล่าวด้วยความเย็นชา “ทุกคนสามารถคุยโวโอ้อวดได้ ในเมื่อมันไม่ใช่การใส่ร้าย ถ้าเช่นนั้นคุณก็แสดงหลักฐานออกมา เพื่อพิสูจน์ว่าหลินฮ่าวหรานวางยาจริง ๆ มิฉะนั้นก็ถือว่าคุณใส่ร้ายเขา!”

“ถูกต้อง แสดงหลักฐานว่าหลินฮ่าวหรานวางยา หรือไม่ก็ขอโทษหลินฮ่าวหราน!” เพื่อนนักเรียนบางคนที่มีความสัมพันธ์ดีกับหลินฮ่าวหราน เริ่มพูดสนับสนุนหลินฮ่าวหราน

เฉินเข่อเอ๋อร์มองเฉินโม่ด้วยความลำบากใจ เธอรู้จักนิสัยของเฉินโม่ดี สำหรับเฉินโม่แล้ว คนเหล่านี้เป็นเพียงเด็กเท่านั้น เป็นไปไม่ได้ที่จะให้เฉินโม่ขอโทษเด็กกลุ่มนี้!

เพียงแต่ เฉินเข่อเอ๋อร์กังวลว่าเพื่อนนักเรียนเหล่านี้ ที่ไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของเฉินโม่ จะบีบบังคับจนทำให้เฉินโม่โกรธ และเพื่อนนักเรียนเหล่านี้จะไม่สามารถทนรับผลที่ตามมาได้

ฉินรั่วเฉินในฐานะที่เป็นเจ้าภาพ เมื่อเห็นว่าทั้งสองฝ่ายหาทางออกไม่ได้ หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ฉินรั่วเฉินก็ตัดสินใจออกหน้า