บทที่ 152

หลินรุ่ยและคนอื่นอึ้งไป ทันใดนั้นจึงส่งเสียงหัวเราะออกมา

"ฮ่าๆๆ คุยโวโอ้อวด ถึงนายคือเฉินไต้ซือจริงๆ แค่นายคนเดียว จะทำลายตระกูลหลินยังไง ฉันว่านายบ้าไปแล้ว!" สีหน้าหลินรุ่ยเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย

คนตระกูลหลินที่เหลือ ก็มองเฉินโม่ด้วยสีหน้าเย้ยหยัน เหมือนมองเด็กน้อยคุยโวโอ้อวด

ไม่มีใครเชื่อคำพูดของเฉินโม่เลย!

เฉินโม่เช็ดพื้นรองเท้าบนตัวหลินหู่ พูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า "ในเมื่อนายรู้แล้วว่าฉันเป็นใคร แล้วจะถามอีกทำไม ไปเรียกหลินสุ่นออกมา ไม่งั้นฉันจะลงมือแล้ว"

"จัดการนาย ไม่ต้องให้ผู้นำตระกูลออกมาหรอก ฉันคนเดียวก็พอแล้ว ถึงไม่รู้ว่านายใช้วิธีไหนฆ่าน้องสาม แต่เด็กน้อยอย่างนาย แม้จะฝึกบู๊มาตั้งแต่เกิด จะแข็งแกร่งแค่ไหนกันเชียว" หลินรุ่ยมองเฉินโม่ ด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

เฉินโม่ส่ายหน้าเงียบๆ ถอนหายใจออกมา "ความอดทนของฉัน คนธรรมดาอย่างนายจะจินตนาการได้เหรอ"

"ในเมื่อนายอยากตาย งั้นฉันจะสนองให้!"

พูดจบ เฉินโม่เอามือไพล่หลัง เดินไปทางหลินรุ่ย

หลินรุ่ยรวมไปถึงลูกน้อง 7-8 คนข้างๆ มองเฉินโม่ด้วยสีหน้าตลก วัยรุ่นที่ดูเหมือนเด็กม.ปลาย คุยโวว่าจะทำลายตระกูลหลินงั้นเหรอ

เป็นเรื่องตลกที่สุดบนโลกนี้จริงๆ!

แต่วินาทีต่อมา รอยยิ้มของพวกเขาชะงักอยู่บนใบหน้า

เฉินโม่ก้าวออกมาเพียงหนึ่งก้าว ตัวของเขามาอยู่ข้างในประตู

หลินรุ่ยกับลูกศิษย์ตระกูลหลิน 7-8 คน หัวกับตัวอยู่คนละที่ ขนาดตาย ยังมีความเย้ยหยันเมื่อครู่หลงเหลืออยู่ในแววตา

พลังทิพย์กลายเป็นกระบี่ กระบี่เดียวคร่าชีวิตทุกคน!

เฉินโม่ไม่หันกลับมา เดินไปข้างหน้าช้าๆ ราวกับตีแมลงวันอันน่ารังเกียจไม่กี่ตัวจนตาย

ในห้องโถง หลินสุ่นกำลังรอข่าว "หลินเสวี่ย ออกไปดูสิ"

ผู้หญิงหน้าตางดงามคนหนึ่ง เดินออกมา คำนับให้หลินสุ่น "ค่ะ"

"ไม่จำเป็นแล้ว!" ไม่รอให้หลินเสวี่ยหันหลังมา เสียงเฉยเมย ไร้ซึ่งความรู้สึกดังขึ้น

เฉินโม่ก้าวเข้ามาในห้องโถง