บทที่ 158

ทันใดนั้น เข้าใจความหมายในคำพูดเฉินโม่ อดอุทานออกมาอย่างตกใจไม่ได้ "อะไรนะ!"

"ทำลายแล้วเหรอครับ"

เฉินซงจื่อกับซังซัง มองเฉินโม่ด้วยสีหน้าตกใจ รับไม่ไหวจริงๆ เฉินโม่เพิ่งออกไปไม่กี่ชั่วโมง พวกเขาเข้าใจว่าเฉินโม่ออกไปหาข้อเท็จจริงของตระกูลหลิน แต่หลังจากเฉินโม่กลับมา จู่ๆ ก็บอกพวกเขาว่าทำลายตระกูลหลินแล้ว!

เฉินซงจื่อยิ้มแหย เดาว่าทั้งโลกนี้ คงมีแค่อาจารย์อายุน้อยของเขา ที่สามารถพูดคำว่าทำลายทั้งตระกูลอย่างสบายๆ เหมือนซื้อผัก

เฉินซงจื่อกับซังซัง แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง แต่ไม่ได้ถามอีก กลัวว่าถามต่อไป คืนนี้พวกเขาสองคนจะนอนไม่หลับ พวกเขายิ้มแหยในใจ ดูเหมือนต่อไปตอนปฏิบัติกับเฉินโม่ คงไม่สามารถตัดสินได้ด้วยสายตาของคนธรรมดา

เอียนชิงเฉิงนั่งเงียบๆ กลับเงียบจนผิดปกติ นี่ทำให้เฉินโม่สงสัย วันนี้ท่าทีของเอียนชิงเฉิง ไม่เหมือนนิสัยของเธอเลย

แต่เฉินโม่ไม่ได้คิดอะไรมาก ลุกขึ้นแล้วพูดว่า "พักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้กลับอู่โจวกัน!"

เช้าวันต่อมา พวกเฉินโม่ทั้ง 4 คน นั่งรถกลับอู่โจว

กลับมาถึงลานชุมชนเมือง จู่ๆ เอียนชิงเฉิงทำอะไรบางอย่าง เป็นการกระทำที่ทำให้ซังซังกับเฉินซงจื่อตกใจมาก

เฉินโม่นั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้อง เอียนชิงเฉิงที่งดงามไร้ที่ติ คุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้น สีหน้าจริงจัง "เฉินโม่ ฉันจะให้นายเป็นอาจารย์ฉัน!"

เฉินโม่มองเอียนชิงเฉิงนิ่งๆ เหมือนรู้นานแล้วว่าเอียนชิงเฉิงจะทำเช่นนี้ "ทำไมล่ะ"

แววตาเอียนชิงเฉิงดูใฝ่ฝันหา "ฉันอยากกุมชะตาชีวิตตัวเอง"

แววตาเฉินโม่ฉายแววสับสน ยิ้มแหยในใจ "กุมชะตาชีวิตเหรอ มันไม่ง่ายเหมือนที่พูด!"

แม้ยิ่งใหญ่แบบเขา หรือเป็นพวกจักรพรรดิเซียนที่ฝึกฝนจนได้พลังวิเศษ ก็ไม่สามารถพูดว่ากุมชะตาชีวิตตัวเองได้ บางทีคนที่กลายเป็นกษัตริย์เซียน กลายเป็นหนึ่งในใต้หล้า ถึงจะสามารถกุมชะตาชีวิตตัวเองได้อย่างแท้จริง