บทที่ 1588

ท่านพยุงหงเวยลุกขึ้นนั่ง ชงชาให้เขาด้วยตัวเอง กล่าวว่า : “จอมพลผู้อาวุโสเข้าใจความเป็นธรรมอย่างลึกซึ้ง เป็นความน่าปิติยินดีของเผ่ามังกรเสียจริง ได้โปรดน้อมรับการคารวะของผมด้วย!”

หงเวยรีบพยุงท่านขึ้นมา รีบพูดว่ามิบังอาจอย่างต่อเนื่อง เห็นเพียงสีหน้าที่เศร้าใจ และเจ็บปวดราวกับไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อเท่านั้น

เห็นหงเวยไม่พูดเรื่องที่จะฆ่าเฉินโม่แล้ว ท่านและเจียงเหอซานต่างก็อดไม่ได้ที่เบาใจขึ้นมา ดื่มน้ำชาเป็นเพื่อนหงเวยอย่างเงียบ ๆ

เกิดความเงียบขึ้นโดยฉับพลัน บรรยากาศเงียบงันอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด

“ท่าน” ทันใดนั้นหงเวยยกมือขึ้นมาคราวะพร้อมพูดว่า : “เรื่องที่เฉินโม่ฆ่าหลานชายของผม ผมไม่ขอให้ฆ่าเขา และไม่ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย”

ท่านขมวดคิ้วเข้าด้วยกัน สบายใจมากขึ้นไปมากกว่าครึ่ง รอฟังประโยคถัดไปของหงเวยอย่างเงียบ ๆ

“ขอเพียงเฉินโม่นุ่งผ้าป่านไว้ทุกข์ให้กับหลานชายของผม สวดคัมภีร์เจ็ดวัน เพื่อส่งดวงวิญญาณของหลานชายผมกลับสู่สรวงสวรรค์ ได้โปรดท่าน อนุญาตด้วย!”

เจียงเหอซานนิ่งไปสักพัก นุ่งผ้าป่านไว้ทุกข์? นี่เป็นการให้เฉินโม่ปรนนิบัติหงซิงกั๋วเปรียบเหมือนลูกหลานไม่ใช่หรือ? ทันใดนั้นเขานึกขึ้นได้เพียงสี่พยางค์ดูหมิ่นเหยียดหยาม!

ท่านขมวดคิ้วอย่างรุนแรงอีกครั้ง เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรกันว่านี่คือความยากของเรื่องนี้?

สำหรับหงเวยแล้ว นี่คือการยอมครั้งยิ่งใหญ่ที่สุด แต่สำหรับเฉินไต้ซือในโลกฝึกบู๊ นักสู้ชั้นยอดอันดับหนึ่งของรายชื่อเทพแล้ว กลับเป็นการดูหมิ่นที่รุนแรง

“เพียงแค่เฉินโม่ไว้ทุกข์ให้ซิงกั๋วเจ็ดวัน ผมยอมมอบอำนาจการทหารให้เฉินไต้ซือไปทั้งหมด ให้เฉินไต้ซือนำพาเผ่ามังกรไปยังจุดสูงสุด!” หงเวยพูดอีกครั้ง วาจาไม่คมคาย ต่อให้ตายก็ไม่ยอม!

ตระกูลหงไร้ผู้สืบทอด ผู้มีความสามารถยากจะสืบสาน อำนาจและชื่อเสียงของหงเวยที่อยู่ในกองทัพก็ไม่มีใครแทนที่ได้ หากหงเวยยอมส่งมอบอำนาจที่ยิ่งใหญ่ให้กับเฉินโม่ด้วยตนเอง เช่นนั้นแล้วสำหรับความสามารถของเฉินโม่......เผ่ามังกรจะต้องฟื้นฟูขึ้นมาได้อย่างแน่นอน!

“ตกลงตามนั้น!” ท่านลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างรวดเร็ว พูดและจ้องมองไปที่หงเวยด้วยตาแข็ง

“ไม่คืนคำอย่างแน่นอน!” หงเวยคุกเข่าลงไปคารวะตอบรับท่าน

เจียงเหอซานที่ยืมดูอยู่ข้างๆเห็นสถานการณ์นี้แล้วถอนหายใจออกมา ดูท่าแล้วตนต้องแสดงเป็นคนร้ายอีกแล้ว! ไม่ง่ายเลยนะ หากไม่ระมัดระวังสักหน่อยอาจจะทำให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่พอใจขึ้นมาได้!

……