บทที่ 1609

ในมุมหนึ่งของเมืองทิงเฟิง มีถังขยะหนังสีเขียวใบหนึ่ง ดวงตาคู่หนึ่งจ้องมองที่ทุกสิ่งภายนอกผ่านถังขยะอย่างเย็นชา

นั่นก็คืออดีตจอมพลหงเวย เขาบาดเจ็บ และเจ็บหนักมากด้วย ซ่อนตัวอยู่ในถังขยะเพื่อที่จะหลบหนีจากการตามฆ่าของยอดฝีมือแดนเทพของเผ่าบู๊โบราณ

“ครืนนน!” การสั่นสะเทือนจากพื้นดินอย่างรุนแรงทำให้หัวใจของเขาสั่น: หรือว่าเด็กนั่นทำสำเร็จแล้วจริงๆ?

นี่มันเป็นไปได้ยังไง!

หงเวยปีนออกจาถังขยะอย่างระมัดระวัง เงยหน้ามองก็เห็นเหล่าดอกไม้ไฟที่งดงามยิ่งกว่าดวงดาว ตรงกลางดอกไม้ไฟมีอักษรรวมกันอยู่สิบคำ: คนที่ระเบิดคลังแสงคือเฉินโม่เองจ้า!

“เด็กนี่สุดยอดเลย!” หงเวยดีใจอย่างคาดไม่ถึง ในตอนนี้เขาอดไม่ได้ที่จะดีใจแทนเฉินโม่ แต่จู่ๆเขาก็ขมวดคิ้วและคิดในใจ: ไอ้โง่นี่ ทำสำเร็จแล้วไม่หนี แถมยังทำเรื่องที่หาเรื่องตายแบบนี้อีก? แต่นายโง่ ฉันไม่ได้โง่ ในเมื่อนายดึงดูดความสนใจของศัตรู ก็จะโทษว่าเหล่าหงอย่างฉันแล้งน้ำใจไม่ได้นะ!

หงเวยประสานมือของเขาไปยังทิศที่ดาบอกไม้ไฟและเอ่ย: “หวังว่าจะได้เจอกันอีก เฉินโม่ ความคับข้องใจระหว่างเราหมดสิ้นไปแล้ว ขอให้นายหนีรอดไปได้นะ!”

ไม่นานนัก หงเวยก็หายตัวไปในยามค่ำคืน

แน่นอนว่าเฉินโม่ไม่มีทางสั่งทำดอกไม้ไฟพวกนั้น แต่หลังออกจากโรงงานคลังแสงไปไกลแล้วเจอร้านผลิตดอกไม้ไฟถึงนึกได้ว่าหงเวยอาจยังไม่ได้หนีไป ก็เลยจุดไฟเผาโรงงานคลังแสง จากนั้นก็ส่งพลังชี่ไปควบคุมการจัดเรียงดอกไม้ไฟให้กลายเป็นตัวอักษร

เขาทำแบบนี้เป็นการเยาะเย้ยเผ่าบู๊โบราณ ยอดฝีมือแดนเทพของเผ่าบู๊โบราณคำรามกลางอากาศครั้งแล้วครั้งเล่าและมาถึงโรงงานผลิตดอกไม้ไฟอย่างรวดเร็ว

แต่ที่นี่เหลือเพียงแต่เปลวไฟ

“เฉินโม่ เราเห็นนายแล้ว! รีบออกมาซะ! แค่นายให้คำอธิบายกับเรา เราก็จะไว้ชีวิตนาย!”