บทที่ 1613

ไม่นึกเลยว่าตำหนักเทพหิมะจะเป็นสิ่งที่ศิษย์น้องหญิงทิ้งไว้ ในใจเฉินโม่ร้อนรุ่นเหมือนไฟอย่างอดไม่ได้

แต่พอได้ยินข้อเสนอที่ไป๋ซิวพูดว่าจะฮุบคลังสมบัติของตำหนักเทพหิมะมาแบ่งกัน ท้ายที่สุดไฟแห่งความโกรธก็ถูกจุดจนติด

แสงออร่าที่น่าสะพรึงกลัวก็แผ่ออกมาจากร่างของเฉินโม่ในทันทีทันใด สิ่งนี้กดดันให้ไป๋ซิวหายใจไม่ออกอยู่เล็กน้อย

“เฉินไต้ซือ!” ไป๋ซิวน้ำตานองหน้าและตะโกนด้วยเสียงที่ขาดหาย: “ฉันยอมเป็นแค่ผู้ติดตามก็ได้ ฉันจะหาคลังสมบัติของตำหนักเทพหิมะให้เฉินไต้ซือ ฉันจะอุทิศตนให้กับเฉินไต้…”

ไป๋ซิวยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นกำปั้นที่ขยายใหญ่ขึ้น ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ความสงสัยและความเสียใจ

เขาไม่พอใจที่จะต้องตายไปแบบนี้

เขาไม่เข้าใจว่าตัวเองยินยอมยกคลังสมบัติทั้งหมดที่มีให้แล้ว แต่ทำไมยังจะลงมือฆ่าอย่างโหดเหี้ยมได้อีก?

แน่นอนว่าไป๋ซิวรู้สึกเสียใจมากกว่า ถ้าเขาไม่มาหาเฉินโม่ หรือถ้าหลังจากหาเฉินโม่เจอแล้วฆ่าเขาซะ…เขาก็อาจไม่ต้องเจอกับจุดจบแบบนี้รึเปล่า?

“ตำหนักเทพหิมะไม่ปล่อยนายไว้หรอก!”

“ตึง!”

หลังจากที่ไปซิวพูดคำที่รุนแรงออกไป หัวของเขาก็ถูกทุบจนแหลกเหมือนแตงโม สีแดงและสีขาวกระจายอยู่ทั่วทุกหนแห่ง

มันไม่ได้กระเด็นโดนตัวของเฉินโม่ เขาใช้พลังชี่ป้องกันตัวเองเอาไว้เพราะรังเกียจสิ่งสกปรก

คิดจะครอบครองของของศิษย์น้องหญิง ไม่ว่าเป็นใคร มันก็ต้องตาย!

แล้วตำหนักเทพหิมะนั่นมันคืออะไรอีก?

ถ้าไม่ยั่วให้ฉันโมโหก็ดีไป แต่ถ้ากล้ายั่วให้ฉันโมโหโดยไม่รู้จักกลัวตาย ก็เตรียมถูกกำจัดจนราบได้เลย!

……