บทที่ 162

"นั่นคือคุณลุงฉัน!" มู่หรงยานเอ๋อร์ชี้ไปยังชายวัยกลางคน ที่กำลังยืนคุยกับคนอื่น แล้วพูดเบาๆ

เฉินโม่รู้ว่าเบื้องหลังของมู่หรงยานเอ๋อร์ไม่ธรรมดา คุณลุงของเธอก็ไม่ใช่คนทั่วไปเช่นกัน มาร่วมงานประมูลใต้ดินที่นี่ ก็ไม่แปลก

"ทำไมนายออกจากอู่โจว มาที่นี่ล่ะ" มู่หรงยานเอ๋อร์มองเฉินโม่อย่างแปลกใจ แล้วถามขึ้น

เฉินโม่ไม่ได้พูดเป้าหมายที่แท้จริงของตัวเอง หัวเราะแล้วพูดว่า "ได้ยินว่าที่นี่ขายของดี เลยมาดูน่ะ"

มู่หรงยานเอ๋อร์นึกถึงฝีมืออันเก่งกาจของเฉินโม่ สีหน้าเข้าใจทันที "นายคงได้ยินว่าตอนนี้มียาวิเศษปรากฏขึ้นที่เขาหลิงอู่ จึงมาที่นี่ใช่ไหม แต่ถ้านายจะไปในเขาหลิงอู่ ต้องระวังนะ ฉันได้ยินคนแถวนี้พูดว่า ในนั้นมีอสูรกาย!"

"ไม่เป็นไร ฉันจะเข้าไปดู ถ้าเจออสูรกาย ฉันจะวิ่งหนีทันที" เฉินโม่ไม่อยากให้มู่หรงยานเอ๋อร์เป็นกังวล เลยหลอกเธอ

"เฉินโม่ ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่!"

ขณะนั้น มีเสียงเรียกดังขึ้นอีก

เฉินโม่กับมู่หรงยานเอ๋อร์หันไปพร้อมกัน ผู้หญิงคนหนึ่ง เดินตามชายวัยกลางคนเข้ามา

เมื่อเห็นคนที่มา เฉินโม่อดขมวดคิ้วไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้คือเจิ้งซิ่วลี่หัวหน้าห้องของเขา

จากที่เฉินโม่เข้าใจ แม้ครอบครัวเจิ้งซิ่วลี่เป็นเศรษฐีรวยเป็นสิบล้าน แต่ยังห่างชั้นกับตระกูลมู่หรงยานเอ๋อร์มาก ไม่น่าจะมาอยู่ที่งานประมูลใต้ดินแบบนี้

หลังจากตกใจเล็กน้อย แววตาที่เจิ้งซิ่วลี่มองเฉินโม่ ฉายแววเกลียดชัง วันนั้นตอนที่รับใบคะแนนสอบ เฉินโม่ไม่เพียงแต่จะด่าเธอ สุดท้ายยังใช้ตัวอย่างข้อสอบของโรงเรียนหวงกาง โจมตีคะแนนสอบที่เธอภาคภูมิใจอีกด้วย ทำให้ผู้หญิงที่มีความภาคภูมิใจ และโดนโอ๋จนเสียนิสัยอย่างเธอ มีความเกลียดชังอยู่ในใจ

แต่เจิ้งซิ่วลี่เห็นมู่หรงยานเอ๋อร์ ยืนข้างเฉินโม่อย่างงดงาม เธอตกใจเล็กน้อย แล้วเรียกออกมาว่า "มู่หรงยานเอ๋อร์ ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่เหมือนกันล่ะ"