บทที่ 169

ซุนจิ้งไฉมองมู่หรงยานเอ๋อร์ ครั้งนี้ เขาไม่ห้ามแล้ว

แม้ตอนนี้เขาไม่ชอบเฉินโม่ แต่คนที่ทำให้จินเพ่ยอวิ๋นปฏิบัติขนาดนี้ได้ ต้องมีจุดที่ไม่ธรรมดา

ความคิดของเจิ้งว่านหาว โดนมู่หรงยานเอ๋อร์จับได้ หน้าดำคร่ำเครียดขึ้นมาทันที

ตอนนี้เจิ้งว่านหาวกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ประธานบริษัทมีทรัพย์สินเป็นร้อยล้านอย่างเขา ขอโทษยอมรับผิดกับเด็กม.ปลาย อายุ 17-18 ปี พูดออกไป เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

แต่ถ้าไม่ขอโทษ จะล่วงเกินตระกูลจิน ไม่ต้องคิดถึงผลที่ตามมาเลย!

ขณะที่เจิ้งว่านหาวกำลังลำบากใจ เว่ยจื่อหยุนที่ยืนข้างจินเพ่ยอวิ๋น เอ่ยขึ้นมาว่า "ผมว่าเรื่องนี้จบแค่นี้เถอะ ในเมื่อประธานเจิ้งยอมรับผิดแล้ว ทำไมน้องชายคนนี้ ถึงไม่ยอมปล่อยเขาไปล่ะ"

เว่ยจื่อหยุนพูดออกมา ทุกคนในงานอึ้งไปเล็กน้อย

แม้พละกำลังของตระกูลเว่ย ในบรรดาคนพวกนี้ อยู่ในระดับกลางเท่านั้น แต่ตระกูลเว่ยเป็นผู้มีอิทธิพลของเมืองซาเหอ โบราณกล่าวไว้ว่า มังกรแข็งแกร่ง ไม่กดดันงูเจ้าถิ่น แม้จินเพ่ยอวิ๋นอยู่ในอำเภอเฮยสุ่ย ก็ต้องไว้หน้าเว่ยจื่อหยุน เว่ยจื่อหยุนอาศัยสิ่งเหล่านี้ จึงกล้าตามจีบจินเพ่ยอวิ๋นอย่างไม่เกรงกลัว ถึงแม้จินเพ่ยอวิ๋นรังเกียจเขามาก แต่ทำได้เพียงแสร้งทำเป็นคล้อยตาม ไม่สามารถปฏิเสธออกไปตรงๆ

เจิ้งว่านหาวมองเว่ยจื่อหยุนอย่างตื่นเต้น แล้วพูดว่า "ขอบคุณครับคุณชายเว่ย ที่ขอร้องแทนผม ต่อไปว่านหาว กรุ๊ปจะทำตามตระกูลเว่ยเท่านั้น!"

ทุกคนพากันดูหมิ่นเจิ้งว่านหาวที่เกาะตระกูลเว่ยทันที!

จินเพ่ยอวิ๋นมองเว่ยจื่อหยุน ไม่สบอารมณ์เล็กน้อย แต่ไม่ได้อาละวาด ล่วงเกินเว่ยจื่อหยุน ในถิ่นเมืองซาเหอ ไม่ดีสำหรับเธอ

แต่ถ้าให้เลือกระหว่างเฉินโม่กับตระกูลเว่ย จินเพ่ยอวิ๋นเลือกเฉินโม่อย่างไม่ลังเล