บทที่ 172

เฉินโม่มองเขาอย่างสงสัย แล้วถามว่า "นายท่านตระกูลนายคือใคร"

ชายหนุ่มหัวเราะ แล้วพูดว่า "นายท่านตระกูลผมคือ คุณลุงของคุณหนูมู่หรงยานเอ๋อร์ พวกคุณเคยเจอกันแล้ว"

"ที่แท้ก็เขานี่เอง เขาอยากเจอฉันทำไม" เฉินโม่ถามอย่างสงสัย

ชายหนุ่มพูดว่า "เรื่องนี้ผมก็ไม่แน่ใจ คุณเฉินถามนายท่าน ตอนเจอเขาได้ครับ"

"โอเค นำทางสิ!" แม้เฉินโม่ไม่อยากเจอซุนจิ้งไฉ แต่เห็นแก่หน้ามู่หรงยานเอ๋อร์ จึงตัดสินใจไปเจอสักครั้ง ดูว่าเขามีเรื่องอะไร

ชายหนุ่มคนนั้นพาเฉินโม่มายังร้านน้ำชา บริเวณใกล้ๆ นำเฉินโม่เข้ามาในห้อง ซุนจิ้งไฉกำลังนั่งรออยู่ในห้อง

"นายท่าน คุณเฉินมาถึงแล้วครับ!"

"อืม นายเฝ้าหน้าประตูไว้" ซุนจิ้งไฉพูดเสียงขรึม

ชายหนุ่มคนนั้นปิดประตูห้อง เฉินโม่มองซุนจิ้งไฉแวบหนึ่ง เดินมานั่งตรงข้ามซุนจิ้งไฉ แล้วถามว่า "นายเรียกฉันมา มีเรื่องอะไรหรือเปล่า"

ซุนจิ้งไฉจับตามองทุกการกระทำของเฉินโม่ ตั้งแต่เดินเข้ามา สีหน้ายิ่งเย็นชาลงเรื่อยๆ

"ไอ้หนุ่มนี่ ไร้มารยาทเกินไปแล้ว เทียบไม่ได้กับซิงกั๋วเลย ดูเหมือนว่าวันนี้ฉันเรียกเขามาคุย เป็นการเลือกที่ถูกต้องมาก"

ซุนจิ้งไฉเลิกคิด มองเฉินโม่ พูดด้วยเสียงเย็นชา "นายเป็นเพื่อนกับยานเอ๋อร์ ฉันเป็นผู้อาวุโส เจอผู้อาวุโสครั้งแรก มารยาทพื้นฐานนายยังไม่มีเลย ทำให้ฉันสงสัยมาก นายได้รับการอบรมมาหรือเปล่า"

เฉินโม่มองซุนจิ้งไฉแวบหนึ่ง อดขมวดคิ้วไม่ได้ ถ้าไม่เห็นแก่มู่หรงยานเอ๋อร์ เขาไม่มาเจอซุนจิ้งไฉหรอก