บทที่ 192

มู่หรงยานเอ๋อร์ตกตะลึง ซุนจิ้งไฉก็หยุดเดินเช่นกัน และแม้แต่เหล่านักบู๊ที่หนีห่างออกไปกว่าสิบเมตรก็ได้หยุดลง และมองไปที่เฉินโม่ด้วยความตกใจ

ร่างที่ผอมบาง เผชิญหน้ากับจระเข้เกล็ดทองที่ตัวใหญ่กว่าเขาร้อยเท่า ไม่มีความกลัวเลยแม้แต่น้อย เหมือนกับยักษ์ใหญ่ตัวหนึ่ง ที่ค้ำจุนโลกนี้เพียงลำพัง!

จระเข้เกล็ดทองถูกละเลย และคำรามอย่างโกรธเคือง "เจ้ามนุษย์โง่ นี่เจ้ากำลังติดพันความตาย!"

เฉินโม่เมินเฉย ยื่นมือออกมาชี้ แล้วพูดเบาๆ ว่า "จงมอบตัวกับข้า มาเป็นพาหนะของข้า และข้าจะไว้ชีวิตเจ้า!"

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา คนทั้งสถานที่ก็เงียบลง

ทุกคนต่างมองไปที่เฉินโม่ ด้วยความไม่น่าเชื่อที่เต็มบนใบหน้า

"เขา เขาจะปรับสัตว์ประหลาดตัวนี้ให้เป็นสัตว์ขี่งั้นเหรอ!"

"พระเจ้า ฉันได้ยินไม่ผิดใช่ไหม!"

"แม้ว่าเขาจะเป็นเทียนซือ แต่เขาก็อวดดีเกินไปแล้ว จระเข้เกล็ดทองไม่กลัวเคล็ดฟ้าร้องของเขาเลย!"

ซุนจิ้งไฉและมู่หรงยานเอ๋อร์ก็ตกตะลึงไปเลยเช่นกัน

"นี่ สมองของไอ้เด็กคนนี้มันเสียไปแล้วงั้นเหรอ? แม้ว่าความแข็งแกร่งของเขาจะถึงระดับที่ไม่ธรรมดาไปแล้ว แต่เขาก็ไม่ควรพูดคำพูดโง่ๆ เช่นนี้ออกมา อยู่ต่อหน้าการมีอยู่ของสิ่งยักษ์ใหญ่เช่นนี้!"

ในสายตาของมู่หรงยานเอ๋อร์กลับเต็มไปด้วยความปีติยินดี และเงาร่างของเฉินโม่ก็สูงขึ้นในใจของเธอ แม้กระทั่งเธอยังคิดว่า ถ้าสามารถปรับให้เจ้าตัวขนาดใหญ่เช่นนี้มาเป็นนสัตว์ขี่ได้จริงๆ มันคงจะเท่กว่า BMW Mercedes-Benz Maserati เลยทีเดียว!

จระเข้เกล็ดทองคำราม "รนหาที่ตายชัดๆ!"

อุ้งเท้าหนึ่งข้างตบลงมาที่เฉินโม่ และมีชีวิตอยู่ถึงแปดร้อยปีแล้ว เป็นครั้งแรกที่มีคนกล้าที่จะให้มันเป็นสัตว์ขี่ มันเป็นความอัปยศที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับมัน

เมื่อมองดูกรงเล็บยักษ์ใหญ่ที่ปกคลุมท้องฟ้า เฉินโม่พูดอย่างใจเย็นว่า "ดูเหมือนว่าเจ้าจะปฏิเสธ ถ้าอย่างนั้นในวันนี้ข้าก็จะช่วยขจัดคนชั่วให้สามัญชน!"

ปัง!

อุ้งเท้าข้างหนึ่งทับลงมา แต่เฉินโม่ไม่ได้ถอยหลังแต่กลับต่อสู้เข้าไปข้างหน้า เขาได้บินขึ้นไปในท่ามกลางอากาศไปนานแล้ว ฟันเข้าที่หัวของจระเข้เกล็ดทอง