บทที่ 202

ลูกน้องสองคนนั้นที่อยู่ด้านหลังของจางหู่ มองตากัน สีหน้าเด็ดเดี่ยว หัวเราะเสียงดังลั่นอย่างกล้าหาญ ตะโกนว่า : "พี่เสือ พวกเราอยู่กับพี่!"

หวงเจิ้นยิ้มเยาะอย่างดูถูก : "รนหาที่ตาย!"

พวกจางหู่ทั้งสามคนยอมตายโดยไม่ยี่หระใดๆทั้งสิ้น ไม่กี่นาทีก็ถูกตีจนล้มลงแล้ว นอนบนพื้นด้วยเลือดที่อาบไปทั้งตัว

หวงเจิ้นยกมือขึ้นอีกครั้ง : "พัง!"

ครอบครัวของเจี่ยงหยาวกอดกันเป็นกลุ่มก้อน สีหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง มองร้านอาหารที่เพิ่งจะตกแต่งเสร็จโดยใช้เงินที่สะสมจนเกลี้ยง กำลังจะถูกพังทลาย กลับว่าทำอะไรไม่ได้เลย ทำได้เพียงมองดูเท่านั้น

เจี่ยงหยาวไม่ยินยอมอย่างมาก นี่เป็นร้านอาหารที่3แล้ว ใช้เงินที่เก็บสะสมมาทั้งหมดเกลี้ยงแล้ว ถ้าหากถูกทำลายอีก งั้นครอบครัวของพวกเขาก็ไม่เหลืออะไรแล้ว

ไม่มีร้านอาหารแล้ว ครอบครัวของพวกเขาก็ไม่มีช่องทางทำมาหากินแล้ว เธอก็ไม่สามารถเรียนที่อู่โจวต่อไปได้แล้ว อนาคตข้างหน้าของเธอก็ถูกตัดแล้ว

มองดูกลุ่มคนที่ทำลายเหล่านั้น นัยน์ตาของเจี่ยงหยาวปรากฏความแน่วแน่ออกมา แน่วแน่ โดยที่ยอมตายโดยไม่ยี่หระใดๆทั้งสิ้น

"ไม่ได้ ฉันต้องขัดขวางพวกเขา ฉันจะต้องขัดขวางพวกเขาไว้ ฉันไม่มีทางไปจากอู่โจว ฉันจะต้องเรียนหนังสือด้วยกันกับพี่เฉินโม่!"

"หยุดนะ!"เจี่ยงหยาวตะโกนด้วยความโมโห ลุกขึ้นยืนทันที ออกจากอ้อมกอดของพ่อแม่ ยื่นแขนทั้งสองข้างออกไปยังชายหนุ่มตรงหน้าที่เตรียมจะทุบทำลายตู้

ชายหนุ่มผู้นั้นกำลังง้างกระบองยาวขึ้น ทุบลงอย่างมีความสุขและจริงจัง ไม่ได้เตรียมใจว่าจะมีใครเข้ามาอย่างกะทันหันเลย

"หลีกไป!"

ชายหนุ่มตกใจจนหน้าซีดขาว กระบองที่ยกสูงมากตกลงแล้ว เก็บไม่ทันเลยด้วยซ้ำ ทันใดนั้นก็จะทุบลงบนใบหน้าน้อยๆที่งดงามของเจี่ยงหยาว

"หยาวหยาว"พ่อแม่ของเจี่ยงหยาวตะโกนเสียงดังอย่างหวาดกลัว กระโจนเข้าไปช่วยไว้ แต่ไม่ทันแล้ว

ถ้าหากไม้กระบองนี้ทุบเข้าแล้ว เกรงว่าเจี่ยงหยาวก็เสียชีวิตเลย

เจี่ยงหยาวหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง น้ำตาไหลแอบแก้มทั้งสองข้าง มุมปากเผยรอยยิ้มที่โศกเศร้า : "พี่เฉินโม่ ไว้เจอกันใหม่ชาติหน้า!"

แช้บ!

เสียงกร๊อบแกร๊บ ไม้กระบองที่หนาเท่าแขนหักออกเป็นหลายท่อน

"ทำไมฉันถึงไม่รู้สึกเจ็บปวด?หรือว่าคนตายไม่เจ็บปวดงั้นเหรอ?"เจี่ยงหยาวลืมตาขึ้นอย่างประหลาดใจ

ทันใดนั้น เจี่ยงหยาวอึ้งแล้ว จู่ๆตรงหน้าเป็นใบหน้าที่คิดถึงทุกคืนวันนั่น สายตาของเจี่ยงหยาวเฉื่อยชา ริมฝีปากอ้าเล็กน้อย