บทที่ 232

ใบหน้าของเฉินโม่เผยรอยยิ้มอ่อนโยนออกมา เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวัยเด็ก เขาชอบเอาศีรษะไปแนบชิดกับหน้าอกอันใหญ่ของเวินฉิงตลอด การกระทำทุกครั้งของเขา ทำให้เวินฉิงหน้าแดงและหัวใจเต้นเร็ว

เฉินโม่เผยรอยยิ้มออกมาและเรียกเบาๆ:"พี่เวินฉิง!"

เวินฉิงมองมายังทิศทางของเสียง จู่ๆเธอก็อึ้งไปชั่วครู่ จากนั้นก็พูดด้วยความดีใจ:"เสี่ยวโม่ นายมาที่นี่ได้ยังไง?"

เมื่อพูดจบ เวินฉิงรีบเดินเข้ามาทันที รองเท้าส้นสูงสีขาวกระแทกพื้นจนเกิดเสียงสะท้อนทันที

เวินฉิงเดินเข้ามาและกอดเฉินโม่ทันที จากนั้นก็ลูบศีรษะของเฉินโม่เบาๆ และพูดด้วยความอ่อนโยน:"มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมไม่โทรศัพท์มาหาฉันก่อน?"

เวลาผ่านไปหกร้อยปีแล้ว เฉินโม่รู้สึกถึงความอบอุ่นอีกครั้ง ทำให้เขาเกือบจะควบคุมจิตใจไม่ได้!

ไม่มีใครรู้เลย เพื่อปกป้องเฉินโม่ ตอนที่เวินฉิงแต่งงานกับศัตรูอย่างตระกูลว่าน ตอนนี้เฉินโม่เสียใจมากๆ

ชาติที่แล้วเฉินโม่ตัดสินใจฆ่าตัวตาย เหตุผลหลักเพราะเขารู้ว่าเวินฉิงแต่งงานกับศัตรูที่ชื่อว่านเหวินโยว

ถึงแม้เฉินโม่ฝึกฝนถึงแดนดั่งเทพ แต่เวินฉิงคือความเจ็บปวดที่เฉินโม่ไม่สามารถลบออกจากชีวิตของเขาได้

เมื่อกอดเวินฉิงอยู่ สายตาของเฉินโม่แน่วแน่มากๆ:"พี่เวินฉิง ชาติที่แล้วพี่คอยปกป้องฉัน ชาตินี้ ฉันจะเป็นคนที่คอยปกป้องพี่เอง!"

เฉินโม่ปล่อยมือทันทีและพูดด้วยรอยยิ้ม:"เดิมทีอยากจะมาเซอร์ไพรส์พี่กับแม่ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าต้องนัดล่วงหน้าด้วย ขณะที่ฉันกำลังจะโทรหาคุณแม่ ฉันก็มองเห็นพี่เดินเข้ามา"

เวินฉิงจ้องเขม็งพนักงานหญิงต้อนรับทันที และพูดอย่างเขินอาย:"นี่คือกฎระเบียบของบริษัท นายมาบริษัทน้อยมากๆ พวกเขาไม่รู้จักนายก็เป็นเรื่องธรรมดา"

"แต่ตอนนี้นายคงเจอประธานกรรมการหลี่ไม่ได้ เพราะเธอออกไปหา......คุยธุรกิจ ไม่รู้จริงๆว่าวันนี้จะกลับมาไหม?"คำพูดของเวินฉิงนั้นมีอะไรปิดบังอยู่

เฉินโม่สังเกตเห็นทันที แต่เขาไม่ได้พูดมันออกมา:"ไม่เป็นไร ครั้งนี้ฉันคิดว่าจะอยู่ที่นี่สองสามวัน ฉันไม่รีบอยู่แล้ว"