บทที่ 236

จากความทรงจำของเฉินโม่เมื่อชาติที่แล้ว ตอนนี้ธุรกิจเหม่ยหวากรุ๊ปพึ่งเริ่มต้นเท่านั้น และธุรกิจก็ค่อยๆรุ่งเรืองมากขึ้น ถ้าคนที่มีความคิดนิดหน่อยก็คงไม่ยอมถอนหุ้นในเวลานี้อย่างแน่นอน เพราะไม่มีใครไม่อยากได้เงิน

เมื่อฉือรุ่ยปิงพูดจบ เขากังวลใจมากๆ และรอคำตอบจากคุณพ่ออยู่

ผู้ชายที่พูดจาเคร่งขรึมและน่าเกรงขามคนนั้นพูดทันที:"โอเค ฉันรู้เรื่องแล้ว ฉันจะโทรหาประธานกรรมการหลี่ตอนนี้เลย"

เมื่อพูดจบก็วางสายทันที ทำให้ทุกคนได้ยินเสียงตู๊ดๆๆๆ

ฉือรุ่ยปิงโล่งอกทันที เขามองเฉินโม่กับเวินฉิงด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ:"เด็กหนุ่ม คุณได้ยินหรือยัง ตอนนี้พ่อของฉันปรึกษากับประธานกรรมการหลี่เรื่องถอนหุ้นแล้ว คุณก็รอแม่ของคุณกลับมาจัดการคุณได้เลย ฮ่าๆๆๆ......"

เวินฉิงมองหน้าเฉินโม่ด้วยความประหม่า ถ้าหลี่ซู่เฟินรู้เรื่องนี้จริงๆ เขาคงจะทำโทษเฉินโม่อย่างแน่นอน

สีหน้าของเฉินโม่นิ่งสงบมากๆ เขามองหน้าเวินฉิงด้วยรอยยิ้มและพูดปลอบใจทันที:"เชื่อใจฉันได้ ไม่มีอะไรอยู่แล้ว!"

เวินฉิงยิ้มอย่างขมขื่นอยู่ในใจ กรรมการฉือได้โทรศัพท์ไปหาประธานกรรมการหลี่แล้ว แต่เฉินโม่กลับไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านอะไรเลย ดูเหมือนเฉินโม่จะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว

ในเมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นแล้ว เวินฉิงก็ไม่อยากจะไปสนใจผลลัพธ์ที่จะตามมา ถ้าหลี่ซู่เฟินลงโทษจริงๆ เมื่อถึงตอนนั้นเธอแบกรับความผิดทั้งหมดเอาไว้เพียงคนเดียวก็ได้!

ผ่านไปชั่วครู่ เฉินโม่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและชูโทรศัพท์ต่อหน้าฉือรุ่ยปิง:"ตอนนี้คุณแม่ยังไม่ได้โทรหาฉันเลย พ่อของคุณลืมเรื่องนี้ไปแล้วหรือเปล่า คุณลองโทรไปถามอีกครั้งไหม?"

เมื่อมองเห็นสีหน้าอันจริงจังของเฉินโม่ ทำให้เวินฉิงหัวเราะออกมาทันที

เมื่อสักครู่เธอเป็นห่วงและกังวลใจมากจนเกินไป ตอนนี้เธอปล่อยวางแล้ว ทำให้เวินฉิงคิดออกทันที ตอนแรกฉือรุ่ยปิงแค่อยากจะข่มขู่เธอกับเฉินโม่เท่านั้น แต่สุดท้ายแล้วเขาโดนเฉินโม่พูดจาท้าทาย ทำให้เขาจำใจต้องโทรศัพท์หาพ่อของเขาและจงใจพูดจาโกหกและใส่ร้ายป้ายสี