บทที่ 291

วันรุ่งขึ้น เป็นวันส่งท้ายปีเก่า เวลาเก้าโมงเช้า สวีจื่อหาวมารับเฉินโม่ที่ประตูทางเข้าชุมชน แล้วมุ่งหน้าไปที่โรงแรมอู่หวง

"หูเจี้ยนหวาแค่จัดงานเลี้ยงพบปะสังสรรค์ระหว่างเพื่อนนักเรียน ก็ต้องจัดอยู่ในโรงแรมของครอบครัวตนเอง คงกลัวว่าคนอื่นจะไม่รู้ว่าโรงแรมห้าดาวแห่งเดียวในอำเภอเฟิ่งซานนั้นเป็นของครอบครัวเขา" สวีจื่อหาวอดไม่ได้ที่จะบ่น

เฉินโม่ไม่พูดอะไร นึกถึงคนและเหตุการณ์ต่าง ๆ เมื่อชาติก่อนอย่างเงียบ ๆ

ไม่นาน รถก็มาจอดอยู่ที่ทางเข้าโรงแรมอู่หวง

อาคารที่งดงามเป็นอันดับหนึ่งในอำเภอเฟิ่งซาน หูเหวินเหว่ยพ่อของหูเจี้ยนหวา เป็นคนที่มีอิทธิพลกว้างขวาง และรู้จักกับผู้มีอิทธิพลมากมาย

หูเจี้ยนหวามักจะทำตัวหยิ่งยโสในอำเภอเฟิ่งซาน เพราะเขามีทุนที่จะหยิ่งยโสได้จริง ๆ

เฉินโม่เดินตาม สวีจื่อหาวเข้าไปในโรงแรม แล้วขึ้นไปที่ชั้นสามทันที งานเลี้ยงสังสรรค์คราวนี้อยู่ที่หอจวี้เซียงบนชั้นสาม

ชั้นสามเป็นห้องอาหารของโรงแรม ซึ่งมีห้องอาหารแบบตะวันตกและห้องอาหารจีน ส่วน หอจวี้เซียงเป็นห้องอาหารจีน เป็นรสชาติแบบกวางตุ้งและหูหนาน

หูเจี้ยนหวาต้องการโอ้อวด จึงเหมาห้องอาหารหอจวี้เซียง ตอนนี้มีชายหนุ่มและหญิงสาวสิบกว่าคนอยู่ในห้องอาหารขนาดใหญ่

เฉินโม่เหลือบมองจากระยะไกล พบว่าคนที่เขารู้จักนั้นมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ส่วนคนอื่น ๆ น่าเป็นเพื่อนนักเรียนมัธยมปลายของหูเจี้ยนหวาและถานชิวเซิง ส่วนถานชิวเซิงยังมาไม่ถึง

ยังไม่ทันได้เข้าไปในห้องอาหาร เฉินโม่ได้ยินคนตะโกนว่า "คุณชายหู ได้ยินว่าช่วงที่ผ่านมานั้นคุณไปทำธุรกิจที่เมืองอู่โจวใช่ไหม? เป็นไงบ้าง? เล่าให้พวกเราฟังหน่อยได้ไหม?"

หูเจี้ยนหวาเป็นคนที่รูปร่างที่ไม่สูง และหน้าตาอัปลักษณ์เล็กน้อย เขากำลังดื่มเหล้าและนั่งไขว่ห้าง หรี่ตาและกล่าวด้วยความภาคภูมิใจว่า "อู่โจว เป็นสถานที่ซ่อนคนเก่งไว้มากมายจริง ๆ ถ้าพวกเราชาวอำเภอเฟิ่งซานเทียบกับพวกเขาแล้ว มันก็เหมือนกบในกะลา"

เพื่อนนักเรียนสองคนสนใจคำพูดของหูเจี้ยนหวาและถามอย่างคาดหวังว่า "มีคนใหญ่โตในอู่โจวเป็นคนพวกไหนบ้าง? รีบเล่าให้พวกเราฟัง!"

หูเจี้ยนหวาเงยหน้าขึ้น หรี่ตาแล้วมองท้องฟ้าสี่สิบห้าองศา เสแสร้งและกล่าวว่า "พวกคุณเคยได้ยินคนชื่อฉู่เหวินสง ผู้ทรงอิทธิพลของอู่โจวไหม?"

เพื่อนนักเรียนส่วนใหญ่ส่ายศีรษะ

"ฮ่า ๆ เขาเป็นคนที่ไม่เห็นแม้กระทั่งท่านนายอำเภอของพวกเราอยู่ในสายตา!" หูเจี้ยนหวากล่าวด้วยความภูมิใจ

"เขามีอิทธิพลมากขนาดนั้นเชียวเหรอ? ไม่เห็นแม้กระทั่งท่านนายอำเภออยู่ในสายตา!" เพื่อนนักเรียนบางคนอุทาน