บทที่ 293

หัวใจของเฉินโม่เต้นแรง เขามองหูเจี้ยนหวา "นายบอกว่าถานชิวเซิงไปอู่โจวหรือ?"

หูเจี้ยนหวาแกล้งทำเป็นประหลาดใจ "อะไรน่ะ? พวกนายไม่รู้? หรือว่าถานชิวเซิงไม่ได้บอกเพื่อนสนิทอย่างพวกนายสองคนเกี่ยวกับการกระทำอันรุ่งโรจน์เหล่านั้น?"

จากนั้นหูเจี้ยนหวาก็กล่าวพึมพำกับตัวเองว่า "มันก็ใช่ เขาถูกไล่ออกมา เรื่องน่าอับอายเช่นนี้ แล้วเขาจะมีหน้าพูดออกมาได้อย่างไร! มิน่าล่ะพวกนายถึงไม่รู้"

เฉินโม่กับสวีจื่อหาวมองหน้ากัน บางทีนี่อาจเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับถานชิวเซิงดูเหมือนว่าการมาคราวนี้จะมาถูกต้องแล้ว

"ถานชิวเซิงไปที่อู่โจว แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่?" เฉินโม่ถาม

"เรื่องพวกนี้รอให้เขามาถึงแล้วนายค่อยถามเขาเองเถอะ ฮ่า ๆ ผมไม่สามารถพูดเรื่องน่าอับอายเช่นนี้ออกจากปากได้หรอก"

เฉินโม่ไม่ถามอีก ถ้าหูเจี้ยนหวารู้ เขาคงพูดต่อหน้าทุกคนแล้ว เหตุผลที่เขาพูดแบบนี้ คงเป็นเพราะเขาไม่รู้เหมือนกัน

เมื่อหูเจี้ยนหวาเห็นเฉินโม่ไม่พูดอะไร เขากล่าวเย้ยหยัน "เฉินโม่ อย่าถามแต่เรื่องของเพื่อนสนิทสิ นายยังไม่ได้บอกทุกคนเลยว่าหลายปีที่ผ่านมานั้น นายรู้จักคนใหญ่โตในอู่โจวคนใดบ้าง? ไม่แน่ต่อไปถ้าเพื่อนนักเรียนอย่างพวกเราไปที่อู่โจว อาจจะพึ่งพาอาศัยคุณได้!"

เฉินโม่เหลือบมองเขาอย่างแผ่วเบา และกล่าวว่า "ล้มเลิกแผนการของคุณเถอะ ฉันกับพวกนายอยู่กันคนละโลก คนใหญ่โตที่นายรู้จักนั้น สำหรับฉันแล้วไม่มีความสำคัญอะไรเลย"

หูเจี้ยนหวาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ฮ่า ๆ ๆ ทุกคนได้ยินไหม เขาบอกว่าตนเองอยู่คนละโลกกับพวกเรา! มันก็ถูก คนไร้ประโยชน์อย่างเขา จะอยู่โลกเดียวกับพวกเราได้อย่างไร? ซึ่งมันหมายความว่าพวกเราก็จะกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ไปด้วย!"

ทุกคนพากันหัวเราะเสียงดัง มองเฉินโม่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหยอกล้อ

"โอ้ มีความสุขมากขนาดนี้ มีเรื่องอะไรน่าตลกเหรอ? เล่าออกมาให้ฉันมีความสุขด้วย!" เสียงผู้หญิงแหลมดังขึ้นมา หญิงสาวหน้าตาดีและหุ่นเซ็กซี่ แต่งตัวด้วยชุดแบรนด์เนมทั้งตัว เดินเข้ามา