บทที่ 363

สีหน้าของหลินเจิ้งหัวและหลินทาวเต็มไปด้วยความตกใจ "เป็นไปไม่ได้ คุณโกหก!"

เฉินโม่ขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจสองคนนี้ เขาเหลือบมองฉู่เหวินสงและกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "ต่อไปฉันไม่อยากเห็นพวกเขาสองคนในอู่โจวอีก"

อู่โจวโค้งคำนับด้วยความนอบน้อม "คุณเฉิน วางใจเถอะ ผมรู้แล้วว่าต้องทำอย่างไร!"

จากนั้น เขามองหลินเจิ้งหัวและหลินทาวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

หลินเจิ้งหัวแอบพูดอยู่ในใจ "จบแล้ว คราวนี้จบอย่างสิ้นเชิงแล้ว"

ผู้อำนวยการหยู่มองท่าทางที่ไม่แยแสของเฉินโม่ และรู้สึกตกใจ "เฉินโม่มีสถานะอะไร? ทำไมฉู่เหวินสงถึงอ่อนน้อมถ่อมตนต่อเขาเช่นนี้?"

เฉินโม่หันไปมองหวางลี่ที่อยู่ตรงประตูและถามว่า "คุณครู ครูพิจารณาเรื่องที่ผมขอลาแล้วหรือยัง?"

หวางลี่ชะงักครู่หนึ่ง มองเฉินโม่ด้วยสายตาที่ซับซ้อน

เธอสามารถมองออกว่าสถานะของเฉินโม่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน แต่ในฐานะครู เธอยังอยากเกลี้ยกล่อมเฉินโม่ "เฉินโม่ ครูไม่สนใจว่าคุณจะมีสถานะแบบไหน? แต่เทอมนี้เป็นเทอมสุดท้ายของการสอบเข้าวิทยาลัย ในฐานะครู หวังว่านายเอาจริงเอาจังและไม่หมดอาลัยตายอยาก"

"แน่นอนว่าถ้านายยืนยันที่จะลา ครูก็จะไม่ขัดขวางนาย"

หวางลี่คิดว่าผลการเรียนของเฉินโม่แย่ ดังนั้นเขาจึงละทิ้งการสอบเข้าวิทยาลัย แต่เธอไม่รู้ว่าเฉินโม่มีแผนอื่น

เฉินโม่รู้ถึงเจตนาดีของคุณครูหวาง และกล่าวเบา ๆ ว่า "คุณครูไม่ต้องกังวล ผมไม่ทิ้งการสอบเข้าวิทยาลัยหรอก"

หวางลี่รู้สึกดีใจและคิดว่าเฉินโม่กลับตัวกลับใจแล้ว "แล้วนายยังต้องการลาอีกไหม?"

"ครับ" เฉินโม่พยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง

หวางลี่พูดไม่ออกอยู่ชั่วขณะหนึ่ง มองเฉินโม่แล้วกล่าวว่า "นาย... เอาล่ะ ในเมื่อนายตัดสินใจแล้ว งั้นครูก็จะไม่โน้มน้าวนายอีกต่อไปแล้ว นายคิดจะลากี่วัน?"

"ตั้งแต่ตอนนี้จนถึงตอนที่สอบเข้าวิทยาลัย" เฉินโม่กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"อะไรนะ!" หวางลี่ตกใจและมองเฉินโม่ด้วยความโมโห "แล้วมันต่างอะไรกับการพักการเรียนล่ะ?"

ผู้อำนวยการหยู่กล่าวเกลี้ยกล่อม "เฉินโม่ ใกล้จะสอบเข้าวิทยาลัยแล้ว แต่นายกลับลาทั้งเทอม นี่มันเป็นเรื่องตลก! นายคิดไตร่ตรองอีกครั้งเถอะ?"