บทที่ 372

"ให้ตายเถอะ น่าขยะแขยงมาก! เห็นได้ชัดว่าเทพธิดามาเพราะผม!" หวางตงใช้เท้าเตะเฉินหมิงและด่าด้วยรอยยิ้ม

เฉินโม่เหลือบมองแวบหนึ่ง และเห็นว่าจากการนำของเจิ้งซิ่วลี่แล้ว มู่หรงยานเอ๋อร์และฮัวหยู้เฟิงกำลังพูดคุยหัวเราะอย่างใกล้ชิด และเดินมุ่งหน้ามาทางพวกเขา

เมื่อเห็นว่ามู่หรงยานเอ๋อร์และฮัวหยู้เฟิงใกล้ชิดกันมาก ทำให้ เฉินหมิงที่อยู่ด้านข้างเต็มไปด้วยความหึงหวงและกล่าวอย่างฉุนเฉียว "อันธพาลฮัวหยู้เฟิงกำลังฉวยโอกาสเอาเปรียบเทพธิดาของผม คุณดูมือของเขาสิ กำลังจะวางบนขาของเทพธิดาแล้ว!"

เฉินโม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย หลังจากฆ่าจระเข้เกล็ดทองที่เขาหลิงอู่แล้ว เขาก็ไม่เคยเห็นมู่หรงยานเอ๋อร์อีกเลย เขารู้ว่ามู่หรงยานเอ๋อร์จะต้องมีคำถามมากมายที่อยากจะถามเขา

เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา เฉินโม่ไม่อยากจะเผชิญหน้ากับมู่หรงยานเอ๋อร์

"ขอโทษที ฉันอยากไปห้องน้ำ" เฉินโม่กล่าวกับจ้าวกาง จากนั้นลุกขึ้นแล้วเดินกำลังจะเดินออกไป

"เฉินโม่ นายรอผมพูดคุยกับเทพธิดาให้เสร็จก่อนสิ!" สีหน้าของเฉินหมิงเต็มไปด้วยความบูดบึ้ง

เฉินโม่พูดไม่ออกชั่วขณะ เพิกเฉยผู้ชายคนนี้โดยตรง

ดวงตาของเจิ้งซิ่วลี่เฉียบคม เมื่อเธอเห็นเฉินโม่ยืนขึ้นและกำลังจะเดินจากไป รอยยิ้มที่เคร่งขรึมประกายอยู่ในดวงตา เธอตะโกนว่า "เฉินโม่ พอดาวโรงเรียนมู่หรงเดินมา นายก็จะไปทันทีเหรอ? นายหมายความว่าอย่างไร?"

คำพูดประโยคหนึ่ง ดึงดูดความสนใจของทุกคนทันที

เฉินโม่รู้สึกทันทีว่าเขาถูกสายตามากมายจ้องมอง และความหนาวเย็นของดวงตาพวกนั้นราวคนนับพันชี้มาที่เขา

เฉินโม่หันกลับมามองเจิ้งซิ่วลี่ด้วยสายตาเย็นชา ผู้หญิงคนนี้แกว่งเท้าเข้าหาเสี้ยน!

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เฉินโม่จะเอ่ยปาก เมื่อมู่หรงยานเอ๋อร์ที่อยู่ไม่ไกลเห็นเฉินโม่ เธอยกกระโปรงขึ้นแล้ววิ่งมาหาเฉินโม่ แล้วกอดเฉินโม่ทันที

"เฉินโม่ ช่วงที่ผ่านมานายไปที่ไหน? ฉันคิดว่าจะไม่ได้พบหน้านายอีกแล้ว!"