บทที่ 397

เฉินโม่มองหนานกงหลินเทียนที่สีหน้าเต็มด้วยความเย่อหยิ่งด้วยสายตาเย้ยหยัน คนประเภทนี้ถูกคนอื่นขายแล้ว ยังช่วยคนอื่นนับเงินอย่างมีความสุขอีก

แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขา

เขาแค่ต้องการให้โลกรู้ว่าถ้าใครกล้ายั่วยุญาติของเขา ผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร?

"แกบอกว่าฉันไม่รู้พลังอำนาจของตระกูลหนานกง? แล้วแกรู้ภูมิหลังของฉันได้อย่างไร"

"วันนี้ฉันจะฆ่าแก ถ้าตระกูลหนานกงกล้ามาแก้แค้น ฉันก็จะทำลายล้างตระกูลหนานกง!"

เสียงของเฉินโม่เย็นชา เหมือนไม่มีอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ เหมือนคำพิพากษาของเทพเจ้าและปีศาจที่กำลังคุกคามโลก

หนานกงหลินเทียนรู้สึกกลัวทันที เขารู้สึกว่าดูเหมือนเฉินโม่จะไม่ได้ข่มขู่เขา เขาสัมผัสได้ถึงความเจตนาฆ่าที่รุนแรงบนร่างของเฉินโม่

"ไอ้หนุ่ม แกบ้าไปแล้วเหรอ? ฉันเป็นลูกชายที่น่าภูมิใจที่สุดของตระกูลหนานกง ถ้าแกกล้าฆ่าฉัน ตระกูลหนานกงจะไม่ปล่อยแกไปอย่างแน่นอน!"

สายตาของว่านเหวินโยวปรากฏร่องรอยความปีติยินดีทันที แต่มันก็หายไปอย่างรวดเร็ว เขาตะโกนด้วยความโกรธเคืองใส่เฉินโม่ "เฉินโม่ ถ้าแกกล้าแตะต้องคุณชายหนานกง ตระกูลหนานกงจะต้องฆ่าแกอย่างแน่นอน! ฉันขอแนะนำแกประโยคหนึ่ง ปล่อยคุณชายหนานกง คุกเข่าและก้มกราบยอมรับผิดกับคุณชายหนานกง!"

สีหน้าของเฉินโม่เย็นชา เขาไม่สนใจว่านเหวินโยว เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและมองหนานกงหลินเทียนอย่างเย็นชา "ปล่อยแก? งั้นต่อไปใคร ๆ ก็กล้ามายั่วยุญาติและเพื่อนของฉัน? ในเมื่อแกเลือกที่จะให้คนอื่นหลอกใช้ งั้นแกก็เตรียมตัวตายเถอะ!"

หลี่ซู่เฟินและเวินฉิงรู้สึกประหม่าเล็กน้อย สำหรับคนธรรมดาเช่นพวกเธอแล้ว การฆ่าคนเป็นเรื่องที่พวกเธอไม่สามารถจินตนาการได้

พวกเขาหวังว่าการมาของเฉินโม่ สามารถขับไล่พวกหนานกงหลินเทียนออกไป พวกเธอไม่ได้ต้องการให้เฉินโม่กลายเป็นฆาตกร

"เสี่ยวโม่ อย่าหุนหันพลันแล่น ถึงแม้ว่าเขาจะมาก่อกวน แต่ความผิดไม่ถึงตาย ดังนั้นนายควรมอบเขาให้เจ้าหน้าที่เป็นคนจัดการเถอะ!" เวินฉิงกล่าวด้วยความกังวล

หลี่ซู่เฟินถอนหายใจและกล่าวว่า "เสี่ยวโม่ ปล่อยเขาไปเถอะ แล้วให้เขาสัญญาว่าจะต่อไปจะไม่มาก่อกวนอีก ไม่จำเป็นต้องฆ่าคน!"

หนานกงหลินเทียนรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว "ถูกต้อง คนในครอบครัวของแกพูดสมเหตุสมผลมาก ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันสัญญาว่าจะกลับไปที่ตระกูลทันที และจะไม่มาเหยียบฮ่านหยางอีกต่อไป!"

ว่านเหวินโยวหัวเราะเยาะด้วยสายตาที่ซับซ้อน แต่เขาไม่ได้พูดอะไร