บทที่ 402

"แม้จะเป็นปรมาจารย์แดนคุ้มกาย อย่างมากก็เทียบได้กับแค่ชั้นห้าแดนรวมพลัง หรือปรมาจารย์แดนมองขวัญที่สูงขึ้นมาอีกอันดับ อย่างมากที่สุดก็เทียบได้แค่ชั้นหกแดนรวมพลังเท่านั้น ส่วนแดนเทพ อย่างมากก็เท่ากับชั้นเจ็ดแดนรวมพลัง"

"สิ่งมีชีวิตพรสวรรค์ เป็นผู้ที่เกิดมาแล้วก็มีพลังสูงกว่าชั้นเก้าแดนรวมพลัง แต่พลังต่ำกว่าแดนยาทองมาโดยกำเนิด"

"อีกอย่างนักบู๊บนโลก แม้ว่าปริมาณชี่แท้ในร่างกายจะเท่ากับผู้บำเพ็ญเซียน แต่คุณภาพกลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว พลังอ่อนแอกว่าผู้บำเพ็ญเซียนอย่างมาก ตอนนี้ถึงแม้ฉันจะอยู่แค่ในระดับชั้นสี่แดนรวมพลัง แต่หากต้องเผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่งแดนเทพ ฉันเองก็มีความมั่นใจที่จะต่อสู้"

"เมื่อดูอย่างนี้แล้ว นักบู๊พรสวรรค์ที่ว่าบนดาวไกอา กับสิ่งมีชีวิตพรสวรรค์ของโลกบำเพ็ญเซียน ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน"

เมื่อผ่านการคิดวิเคราะห์ ภายในใจของเฉินโม่กลับสู่ความสงบ หากว่าเป็นสิ่งมีชีวิตพรสวรรค์ของโลกบำเพ็ญเซียน จากพลังของเฉินโม่ในตอนนี้ ทำได้เพียงแค่พยายามหลบเลี่ยง แต่หากเป็นนักบู๊พรสวรรค์บนดาวไกอา เฉินโม่มีความมั่นใจที่จะทำการต่อสู้ด้วย"

ท่านจินมองดูแววตาของเฉินโม่ที่ค่อยๆกลับคืนสู่ความมั่นใจอีกครั้ง จึงพูดต่อไปว่า "ผมยังเคยได้ยินว่าในโลกฝึกบู๊มีตำนานเก่าแก่อีกอย่างหนึ่ง ได้ยินมาว่าสืบเล่าต่อกันมาตั้งแต่ยุคโบราณสมัย หลายคนต่างก็ไม่เข้าใจว่าหมายความว่าเช่นไร ทุกคนจึงใช้ตำนานนี้มาเป็นเรื่องตลกพูดคุยกันเท่านั้นครับ"

เฉินโม่รู้สึกสนใจ ถามว่า "ตำนานอะไร?"

ท่านจินค่อยๆพูดว่า "เข้าพรสวรรค์ บำเพ็ญเริ่ม"

"เข้าพรสวรรค์ บำเพ็ญเริ่ม!" เฉินโม่ค่อยๆพูดย้ำประโยคนี้ แล้วก็ตกเข้าสู่ภวังค์ความคิดอีกครั้ง

"ความหมายของประโยคนี้เข้าใจไม่ยาก วิถีบู๊เข้าสู่แดนพรสวรรค์ การฝึกฝนเพิ่งเริ่มต้นขึ้น แต่โลกฝึกบู๊ในดาวไกอาตอนนี้ กลับหยุดค้างอยู่เพียงแค่แดนเทพเท่านั้น หรือก็คือที่เรียกว่าแดนพรสวรรค์ ประโยคนี้หากอิงตามสถานการณ์ของโลกฝึกบู๊ในตอนนี้ มันขัดแย้งกันอย่างมาก!"