บทที่ 41 โทรออกไปหน่อย(1)

"แก เจตนาไม่บริสุทธิ์"

มองโจวหาว เฉินโม่สายตาเยือกเย็น มีแรงดึงดูดอย่างมาก

ในเวลานี้ ข้างนอกมีเสียงนกหวีดดังขึ้นมา รถตำรวจสองคันจอดที่หน้าประตูร้านอาหาร ทำให้คนที่สัญจรไปมาที่มุงดูความครึกครื้นกลุ่มใหญ่แตกกระเจิง

ตำรวจห้านายในเครื่องแบบ เดินเข้ามาในร้านอาหาร สังเกตในร้านอย่างรวดเร็ว ตำรวจวัยกลางคนคนนั้นที่นำทีมมามองไปยังจางหู่ที่นอนอยู่กับพื้น พูดตะโกนว่า : "จางหู่ แกสร้างเรื่องอีกแล้ว"

เห็นตำรวจนายนี้ จางหู่เหมือนว่าเห็นคนที่ช่วยเหลือให้พ้นจากทุกข์ คนชั่วรีบแจ้งสถานการณ์ก่อนทันที : "ผบ.หมู่เหอ ครั้งนี้ผมเป็นผู้เสียหาย คุณจะต้องตัดสินใจให้ผมและพวกลูกน้องเหล่านี้นะ"

"เกิดอะไรขึ้น?แกลุกขึ้นยืนก่อน ค่อยๆพูด!"ผบ.หมู่เหอพูดด้วยสีหน้าที่น่าเกรงขาม

มีตำรวจอยู่ จางหู่และพวกลูกน้องเหล่านั้นของเขา ลืมความน่ากลัวของเฉินโม่ไปชั่วคราวแล้ว แต่ละคนต่างก็พยายามดิ้นรนกันปีนขึ้นมา รายล้อมข้างกายจางหู่อย่างรวดเร็ว ก้มหน้า ใบหน้าได้รับความไม่เป็นธรรม

จางหู่ไม่เพียงแค่ไม่ยอมรับผิดยังกล่าวหากันผิดๆ : "ผมกลับสหายกำลังทานข้าวอยู่ คิดไม่ถึงว่าไอ้เด็กคนนี้จะไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินเข้ามาชกต่อย ผลลัพธ์คุณก็เห็นมันแล้ว ถ้าหากคุณมาช้าอีกหน่อย ชีวิตน้อยๆของผมก็คงไม่มีแล้ว"

"พูดจามั่วซั่ว!"

กลุ่มนักเรียนประณามด้วยความโมโหทันที

"คุณตำรวจ ฉันเป็นเถ้าแก่ของร้านอาหารแห่งนี้ เรื่องราวไม่ได้เป็นอย่างที่เขาพูดแบบนั้นเลย พวกเขามาเก็บค่าคุ้มครองก่อน พวกเราไม่เห็นด้วย เขาก็เรียกคนมาทับทำลายร้านอาหารของเรา เพื่อนของลูกสาวฉันทนมองต่อไปไม่ได้ นี่ถึงได้ลงมือสั่งสอนพวกเขา"แม่ของเจี่ยงหยาวเดินออกมา พูดกับผบ.หมู่เหอ

ผบ.หมู่เหอพูดว่าอืม พยักหน้า พูดด้วยใบหน้าที่จริงจังว่า : "พอแล้ว ผมเข้าใจ"

หลังจากนั้น ผบ.หมู่เหอกวาดสายตามองเฉินโม่แวบหนึ่ง พูดถาม : "คุณเป็นคนต่อยคนเขา?"

จางหู่ชี้ไปยังเฉินโม่พร้อมพูดทันทีว่า : "เขานั่นแหละ!"

ผบ.หมู่เหอสายตาเยือกเย็น พูดถามว่า : "คุณมีอะไรจะอธิบายไหม?"