บทที่ 436

"จิตกระบี่ฟ้าคราม!"

กู่ฉางเฟิงยกมือขึ้นเหนือศีรษะ และคว้ากระบี่ชี่สีเขียว กระบี่ชี่สีเขียวนั้นเป็นเหมือนกระแสน้ำวนในทะเลลึกดูดซับชี่ฟ้าดินรอบข้างอย่างบ้าคลั่ง

ชั่วพริบตา แสงสีฟ้าก็พุ่งสูงขึ้น กระบี่ชี่สีเขียวก็ราวกับจะทะลุผ่านหลังคาและปักขึ้นไปบนท้องฟ้า!

ในขณะที่รัศมีของกระบี่ขนาดใหญ่สีฟ้าถึงขีดจำกัด กู่ฉางเฟิงก็ตะโกนร้อง แล้วฟาดลงไปที่หัวของเฉินโม่อย่างดุดัน!

ราวกับสายฟ้าฟาดผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืนอันมืดมิด กระบี่เล่มนี้ ดูเหมือนว่าจะสามารถฉีกทั้งท้องฟ้าออกจากกัน

หลี่ซู่เฟินและเวินฉิงต่างหวาดกลัวเหลือคณาในใจ กระทั่งอดหลับตาลงไม่ได้ ราวกับว่าทนเห็นเฉินโม่ตายอยู่ภายใต้กระบี่ไม่ได้

ท่านถังถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วแอบส่ายหัว "เฮ้อ ท้ายที่สุดก็เป็นเด็กหนุ่มที่บ้าบิ่น ไม่ฟังการห้ามปราม และนำพาปัญหามาถึงตัว!"

ในดวงตาที่โตของถังซืออวี่ก็เผยการทนไม่ไหวออกมา ราวกับว่ากำลังโศกเศร้าอยู่เงียบๆกับชายหนุ่มที่ทำให้เขาสนใจคนนี้

ซุนเฟยเยว่กับว่านฉางหรูและยังมีหนานกงหลงหน้าตาตื่นเต้นดีใจกัน แทบทนที่จะอยากให้เฉินโม่ถูกกระบี่นี้ฟันเป็นสองส่วน

มู่เจิ้งเฟิงกลับส่ายศีรษะ และรู้สึกเสียใจเล็กน้อยอยู่ในใจ "ถ้าไอ้หนูนี้ตายไป ความเป็นมาของยาวิเศษชั้นเลิศบนตัวของเขา เกรงว่าก็จะไม่มีวิธีค้นหาให้ชัดเจนได้ซะแล้ว น่าเสียดาย ในโลกนี้อาจจะมีนักกลั่นยาอัจฉริยะน้อยลงไปหนึ่งคนเสียแล้ว!"

เมื่อมองดูกระบี่ที่น่าตกใจนี้ ใบหน้าของเฉินโม่เรียบเฉย ไม่ถอยกลับเดินเข้าหา แล้วซัดหนึ่งหมัดออกไป

"ท่าที่หนึ่งหมัดเทพเทียนเสวียน สยบภูเขา!"

ไม่มีการถดถอย ไม่มีการหลบเลี่ยง ทั้งหมดล้วนเป็นการปะทะกันของกำลัง

ปัง!