บทที่ 454

"ตอนนี้นายยังไม่เข้าใจอีกหรือไง? นายกับยานเอ๋อร์อยู่กันคนละโลก นายไม่คู่ควรกับยานเอ๋อร์!มันคนละระดับชั้นกัน นายไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตระกูลมู่หรงยิ่งใหญ่แค่ไหน!"

เฉินโม่เริ่มมีสายตารำคาญ เสียงก็เย็นชา "ถ้าไม่ได้เห็นแก่หน้าของคุณอาอาน คนที่กล้าใช้น้ำเสียงแบบนี้คุยกับผม ไม่มีใครรอดกลับออกไปได้"

"ผมขอบอกอีกครั้ง ว่าวันหลังอย่ามายุ่งกับผม ไม่อย่างนั้น อย่าหาว่าผมไม่ไว้หน้ากันก็แล้วกัน"

อานเข่อเยว่ก็โมโห แต่มองดูสายตาของเฉินโม่ ในใจของเธอก็กลัวๆ ขึ้นมา เธอรู้สึกว่าถ้ายังพูดเตือนต่อไปอีก เฉินโม่จะกล้าลงมือเข้าจริงๆ

"นายนี่มันไม่รู้จักเหตุผลจริงๆ !" อานเข่อเยว่หน้าบึ้ง หันหลังโมโหเดินออกไป

เฉินโม่สีหน้านิ่งๆ สายตาเผยความหยิ่งๆ "ชาติที่แล้วเธอเป็นผู้หญิงที่ผมแอบรักมานานมาก เพื่อเธอผมชอบเสียทุกอย่าง แต่เธอไม่สนใจเลย เห็นผมเป็นขยะ ทำร้ายผมเจ็บลึกที่สุด"

"ชาตินี้ เธอก็ยังใช้สายตาของชาติที่แล้วมามองผม อานเข่อเยว่เธอผิดไปแล้วล่ะ ผิดมากด้วย"

"เธอรู้ว่าตระกูลมู่หรงยิ่งใหญ่แค่ไหน แต่ไม่รู้ว่าผมไม่ใช่คนเดิมแล้ว ในสายตาผม ตระกูลมู่หรงสามารถจัดการได้ง่ายๆ แค่พลิกฝ่ามือ ความสามารถของผม มันก็ได้เหนือความคาดหมายของเธอไปแล้ว"

อานเข่อเยว่เดินกลับเข้าไปในกลุ่มเพื่อน หยางเชี่ยนเชี่ยนก็ถามอย่างสงสัยว่า "เธอไปพูดอะไรกับหมอนั่น?"

อานเข่อเยว่จ้องมองไปยังเฉินโม่ สายตาก็ค่อนข้างเย็นชา "ไม่มีอะไรหรอก แค่ไปคุยเล่นไม่กี่คำ"

หยางเชี่ยนเชี่ยนเบ้ปาก "กับหมอนั่น มีอะไรต้องคุย ท่าทางอวดดีแบบนั้น ฉันเห็นแล้วก็โมโห"

กำลังพูดไป ก็มีพนักงานชายหญิงสองคนถูกพนักงานเชิญเข้ามา แต่สองคนนี้สีหน้าไม่ค่อยดี โดยเฉพาะชายหนุ่มคนนั้น ถึงแม้จะทำการปกปิดเป็นอย่างดีแล้ว แต่บนใบหน้าก็ยังสามารถเห็นรอยฝ่ามือได้

พวกวัยรุ่นของมณฑลเจียงหนาน พอเห็นสองคนนี้ ก็พากันจ้องมองตาโต

ผู้ชายหลายคนเดินเข้าไป ทำหน้าตาประจบสอพลอชายหนุ่มคนนั้น "คุณชายเฉิง!คุณกลับมาตอนไหนครับเนี่ย? ไม่เห็นบอกพวกเราเลย พวกเราจะได้ไปต้อนรับเสียหน่อย!"