บทที่ 465

เมื่อเห็นว่าเฉินโม่กำลังจะจากไป ทุกคนต่างก็กระวนกระวาย

หยูเจียหาวบังเอิญเห็นหยกแขวนตรงหน้าอกของมู่หรงยานเอ๋อร์ แววตาเป็นประกาย แล้วทันใดนั้นก็ถอนหายใจแล้วพูดออกมาว่า "เห้อ วันนี้เป็นงานวันบรรลุนิติภาวะของคุณหนูยานเอ๋อร์ แต่ใครบางคนกลับเอาสิ่งของข้างทางราคาถูกๆมาให้เป็นของขวัญ ก็ว่าทำไมยังไม่ทันทานข้าวก็รีบกลับก่อนแล้ว คงจะกลัวว่าหากถูกคนอื่นเห็นเข้าแล้วจะอับอายสินะ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหยูเจียหาว ทุกคนต่างก็นิ่ง ทันใดนั้นสายตาของทุกคนก็หันไปมองที่หยกแขวนชิ้นเล็กตรงหน้าอกของมู่หรงยานเอ๋อร์

เมื่อเผชิญกับสายตามากมายเช่นนี้ มู่หรงยานเอ๋อร์ก็รู้สึกกระสับกระส่าย และก็ห้ามใจไม่ได้ที่จะก้มมองดูหยกแขวนตรงหน้าอกของตัวเองด้วยเช่นกัน

"หยกแขวนชิ้นนี้ฝีมือการทำหยาบมาก และสีสันก็มืดมน เห็นได้ชัดว่ามันเป็นแค่ของถูกข้างทางนี่นา!"

"หึ เมื่อกี้ฉันไม่ทันได้สังเกตเห็น ตอนนี้ได้ยินนายพูดเช่นนี้แล้ว ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริงๆด้วย คิดไม่ถึงเลย ในงานบรรลุนิติภาวะของคุณหนูยานเอ๋อร์ จะมีคนมอบของขวัญที่แย่ขนาดนี้ให้ด้วย!"

"ใช่แล้ว แม้ว่านายจะเป็นคนบ้านนอกที่มาจากอำเภอเล็กๆ แต่เพียงแค่ไม่กี่ร้อยก็ไม่มีเลยงั้นหรอ? ถึงได้ใช้สิ่งของข้างทางราคาถูกๆมาหลอกลวงคนอื่น ช่างเป็นการเหยียดหยามคุณหนูยานเอ๋อร์ที่สวยงามของพวกเราจริงๆ!"

หนุ่มสาวทุกคนต่างคว้าโอกาสไว้ เริ่มพูดจาหยาบคายทำร้ายจิตใจเฉินโม่

แม้มู่หรงยานเอ๋อร์จะไม่เชื่อว่าเฉินโม่ใช้ของราคาถูกมาหลอกลวงตัวเอง แต่เมื่อเผชิญกับสายตาเหยียดหยามมากมายเช่นนี้ เธอรู้สึกว่าหยกแขวนตรงหน้าอกของตัวเองเหมือนจะดูลวกมืออย่างมาก

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินโม่หยุดฝีเท้าลงอย่างเอือมระอา หันหลังไปมองหยูเจียหาวที่กำลังยิ้มเยาะด้วยสายตาเย็นชา

"ตั้งแต่เริ่มแรก นายก็เอาแต่ประชดประชันไม่หยุด คอยหาเรื่องฉันตลอด หากว่าวันนี้ไม่ใช่วันเกิดของยานเอ๋อร์ ฉันคงตบนายตายไปนานแล้ว!"

หยูเจียหาวไม่หวาดกลัว เชิดหน้าขึ้นเยาะเย้ย "ทำไม? นายกล้าเอาของข้างทางราคาถูกมาเป็นของขวัญมอบให้ยานเอ๋อร์ แล้วยังไม่กล้ายอมรับให้คนอื่นพูดจาต่อว่างั้นหรอ?"

"ของขวัญที่ทุกคนมอบให้ต่างก็อยู่ที่นี่กันหมด นายสามารถเอาออกมาดูได้ หากว่ามีสิ่งของที่แย่กว่าของนาย ฉันยอมคุกเข่าคำนับขอโทษนาย!"