บทที่ 468

"คุณหนูครับ ให้ผมดูหยกแขวนชิ้นนั้นหน่อยได้มั้ยครับ?" ลุงสุ่ยน้ำเสียงจริงจัง สีหน้ามีความประหม่าปรากฏขึ้น

มู่หรงยานเอ๋อร์แอบรู้สึกงุนงง แล้วถอดหยกแขวนที่เฉินโม่ให้เธอ ยื่นให้กับลุงสุ่ย "ลุงสุ่ยเชิญดูได้เลยค่ะ"

"ขอบคุณครับคุณหนู!"

ลุงสุ่ยรับหยกแขวนมา สองมือถือไว้ เหมือนกับว่ากำลังถือสมบัติหายากอยู่ ท่าทางการกระทำจริงจังอย่างมาก

พวกลูกคนรวยต่างก็มองหน้ากัน แล้วต่างก็หันไปมองลุงสุ่ยอย่างสงสัย ก็แค่ของข้างถนนไม่ใช่หรือไง? ตาแก่นี่ต้องทำขนาดนี้เลยงั้นหรอ?

แต่หยู่เหวินเฉิงกลับมีสีหน้ากังวล แอบภาวนาใจว่าอย่าให้ลุงสุ่ยดูออกเด็ดขาด

ลุงสุ่ยสีหน้ากระตุก แล้วยิ้มออกมา จากนั้นก็ยื่นมือปล่อยพลังชี่แท้ออกมา

หยกแขวนเส้นนั้นส่องแสงสีเขียวออกมาเล็กน้อย ลมเย็นเหมือนเมื่อกี้ปรากฏออกมาอีกครั้ง แต่ระยะเวลาสั้นมาก มีเพียงแค่ลุงสุ่ยและหยู่เหวินเฉิงที่เป็นนักบู๊สองคนนี้เท่านั้นที่สัมผัสได้

แม้ว่าจะไม่สามารถกระตุ้นผลลัพธ์ของหยกแขวนออกมาได้ แต่ลุงสุ่ยก็มั่นใจในความคิดของตัวเองแล้ว

หยู่เหวินเฉิงหลับตาลง คิดในใจว่า "จบแล้ว"

ลุงสุ่ยคืนหยกแขวนชิ้นนั้นให้กับมู่หรงยานเอ๋อร์อย่างเคร่งขรึม สองมือสั่นไหว สีหน้าเคร่งเครียด "คุณหนูครับ ไม่ว่าเวลาใด ก็ต้องสวมใส่หยกแขวนเส้นนี้ไว้กับตัวตลอดเวลานะครับ จดจำไว้ะครับ ต้องจำไว้นะครับ!"

"ค่ะ ฉันจำไว้แล้วค่ะ" มู่หรงยานเอ๋อร์พยักหน้าพูดอย่างจริงจัง

มู่หรงยานเอ๋อร์รู้สึกแปลกใจกับปฏิกิริยาตอบสนองของลุงสุ่ย คนอื่นรู้เพียงแค่ว่าลุงสุ่ยเป็นพ่อบ้านเก่าแก่ของตระกูลมู่หรง แต่มู่หรงยานเอ๋อร์รู้ดีถึงความสามารถและตำแหน่งในตระกูลมู่หรงของลุงสุ่ย ตั้งแต่ที่เธอจำความได้ ยังไม่เคยได้เห็นลุงสุ่ยยั้งสติไม่อยู่เช่นนี้มาก่อน

"หยกแขวนชิ้นนี้ที่เฉินโม่ให้ฉันมา มีความอัศจรรย์อะไรกันแน่? ถึงได้ทำให้ลุงสุ่ยให้ความสำคัญมากเช่นนี้!" มู่หรงยานเอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะหันไปมองเฉินโม่ พบว่าเฉินโม่สีหน้านิ่งเฉย ดูไม่ออกเลยว่าคิดอะไรอยู่

ชายหนุ่มลูกคนรวยที่เอาแต่คิดอยากจะประจบตระกูลหยู่เหวินคนนั้น พึมพำออกมาอย่างไม่ค่อยพอใจว่า "ก็แค่ของข้างถนนชิ้นเดียวไม่ใช่หรือไง? มีอะไรน่าอัศจรรย์! หรือว่ายังสามารถสู้หัวใจแห่งมหาสมุทรที่คุณชายเฉิงมอบให้กับคุณหนูยานเอ๋อร์งั้นหรอ?"