บทที่ 471

พลังที่แข็งแกร่งแผ่ซ่านไปทั่ว เพียงชั่วพริบตาลุงสุ่ยและผู้อาวุโสคนนั้นก็ได้ต่อสู้กันไปหลายกระบวนท่าแล้ว ดูแล้วฝีมือเทียบเคียงกัน

พวกคนที่มามุงดูในห้องโถงพวกนั้น ต่างก็ตกตะลึงถอยหนีกันไปหมด ทำให้มีพื้นที่ว่างให้กับทั้งสองคนทันที เกรงว่าจะได้รับบาดเจ็บไปด้วย

ส่วนพวกผู้ใหญ่ เคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับนักบู๊มาบ้าง จึงพอรับได้กับการต่อสู้ของทั้งสองคน

แต่ว่า พวกลูกคนรวยพวกนั้นไม่เคยได้เห็นการต่อสู้ระหว่างนักบู๊มาก่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงนักบู๊ระดับแดนในชั้นสูงสุดสองคน ภาพตรงหน้าเหมือนดั่งกับกำลังดูทีวีอยู่

"พระเจ้า นี่ยังเป็นคนกันอยู่มั้ยเนี่ย!"

"ที่แท้ในนิยายก็เป็นความจริง ในโลกใบนี้มีนักบู๊ยอดฝีมืออยู่จริงๆด้วย!"

"ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมตระกูลมู่หรงถึงสามารถควบคุมทั่วทั้งเขตเจียงหนานได้ ที่แท้ตระกูลมู่หรงก็มียอดฝีมือแบบนี้อยู่เบื้องหลังนี่เอง!"

พวกลูกคนรวยในเขตเจียงหนานต่างก็มีสีหน้าตกตะลึง สิ่งที่ได้เห็นในวันนี้ ได้พลิกผันความรู้ที่พวกเขามีต่อโลกใบนี้ไปแล้ว

เจิ้งหยวนฮ่าวและอานเข่อเยว่รวยทั้งพวกคนจากโรงเรียนตี้ยีแห่งอู่โจวเองต่างก็ตกตะลึง ความรู้สึกของพวกเขาไม่ต่างจากลูกคนรวยในเขตเจียงหนานพวกนั้น ล้วนตกตะลึงต่อพลังความสามารถที่เกินคนของทั้งสองคนนี้!

มู่หรงยานเอ๋อร์ยังถือว่าดี เธอเคยเห็นเฉินโม่ต่อสู้ในบึงน้ำดำมาก่อน พลังอำนาจนั้นน่ากลัวว่าสองคนนี้นับร้อยเท่า

เมื่อนึกถึงจุดนี้ มู่หรงยานเอ๋อร์ก็แอบมองไปทางเฉินโม่ เฉินโม่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ สองมือกุมไว้หลังหัว แล้วหลับตาบำรุงจิต เหมือนกับว่าการต่อสู้ในงานไม่ได้สร้างความน่าสนใจให้กับเขาเลย

โจวเทียนวั่งมองดูสองคนที่ต่อสู้กัน แล้วพูดกับผู้อาวุโสข้างกายว่า "คุณชิวครับ คุณคิดว่าสองคนนี้ใครจะชนะ?"

คุณชิวตาเป็นประกาย ในสายตามีแต่สองคนที่กำลังต่อสู้กัน "ลุงสุ่ยอยู่ระดับแดนในชั้นสูงสุด แต่เหมือนว่าพลังจะลดน้อยลง คาดว่าน่าจะมีบาดแผลในตัว แต่คนคนนั้นอยู่แค่ระดับแดนในชั้นสมบูรณ์ แต่กลับสามารถต่อสู้กับลุงสุ่ยได้อย่างเท่าเทียม เห็นได้ชัดว่าห่างไกลจากแดนในชั้นสูงสุดไม่มาก

"แต่ยังไงซะแดนในชั้นสูงสุดก็ยังเป็นแดนในชั้นสูงสุด แม้ว่าจะมีบาดแผล แต่ก็ไม่ใช่แดนในชั้นสมบูรณ์จะมาสะเทือนได้ ไม่เกินสามสิบกระบวนท่า ลุงสุ่ยต้องชนะแน่นอน!"