บทที่ 483

ร่างของเหรินเทียนหยู่ลอยสูงขึ้นเรื่อย ๆ และอยู่เหนือศีรษะของทุกคน ราวกับเทพเจ้ามาบังเกิด ทุกคนทำได้เพียงเงยหน้าขึ้นมองเท่านั้น!

เหรินเทียนหยู่มองเฉินโม่ด้วยสีหน้าเหยียดหยาม น้ำเสียงของเขาแหลมเหมือนสายฟ้าจนรู้สึกแสบแก้วหู "เจ้าหนู ฉันยอมรับว่าแกแข็งแกร่งมาก แต่แกแข็งแกร่งกว่าปรมาจารย์เหรอ?"

ทุกคนไม่มีเวลามาสนใจเรื่องเมื่อสักครู่ที่เฉินโม่ใช้ตะเกียบโจมตีจนทำให้อีกฝ่ายถอยหลังไป พวกเขามองฉากแห่งการล้มล้างวิทยาศาสตร์ของมนุษย์ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดผวา

เหล่าคนดังของมณฑลเจียงหนานตกใจจนทรุดลงบนพื้น "เขาบินขึ้นไปจริง ๆ เขายังเป็นมนุษย์อีกหรือไม่?"

สีหน้าของอานเข่อเยว่และคนอื่น ๆ เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อเช่นกัน ซึ่งได้ล้มล้างการรับรู้ของพวกเขาอย่างสมบูรณ์

เดิมทีสายตาของลุงสุ่ยเต็มไปด้วยความคาดหวัง ตอนนี้อดไม่ได้ที่จะรู้สึกลดน้อยลง ไม่ว่าหลี่โม่จะแข็งแกร่งแค่ไหน แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะแข็งแกร่งกว่าปรมาจารย์ เพราะว่าเขานั้นอายุน้อยมาก

"ถ้ารออีกสักสามสี่ปี บางทีเขาอาจจะกลายเป็นปรมาจารย์ก็ได้ เฮ้อ น่าเสียดาย!"

เมื่อได้ยินคำพูดของลุงสุ่ยแล้ว สีหน้าของมู่หรงเค่อเคร่งขรึม และอดไม่ได้ที่จะคาดหวังว่าเฉินโม่จะไม่ปรากฏตัว เพราะเขาไม่เพียงไม่สามารถช่วยพวกเขาได้เท่านั้น แต่เกรงว่าคนที่มีพรสวรรค์อย่างเฉินโม่จะเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่อีกด้วย

แม้แต่มู่หรงยานเอ๋อร์ที่เชื่อมั่นในตัวเฉินโม่มาตลอด ตอนนี้เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวล "เฉินโม่จะสามารถเอาชนะเขาได้ไหม?"

เมื่อเผชิญหน้ากับเหรินเทียนหยู่ที่ดุร้าย สีหน้าของเฉินโม่ยังคงราบเรียบ และมีร่องรอยความเหยียดหยาม "ถึงแม้ว่าแกแข็งแกร่งจนสามารถปล่อยพลังในออกมาได้ แต่ยังห่างกับปรมาจารย์อีกมาก แกโกหกคนอื่นได้ แต่แกไม่สามารถโกหกฉันได้หรอก"

ดวงตาของเหรินเทียนหยู่แสดงความตกใจ แต่ถูกซ่อนอย่างรวดเร็ว เขามองเฉินโม่และกล่าวเยาะเย้ยว่า "ถึงแม้ว่าฉันแค่ใกล้ปรมาจาย์ มันก็มากเกินพอที่จะฆ่าแก!"

"ฉันจะให้แกได้เห็นเคล็ดวิชาบู๊แข็งแกร่งที่สุดของฉัน ตรามือมารเลือด!"

ลุงสุ่ยอุทานออกมาทันที "เป็นปรมาจารย์ที่วางอำนาจบาตรใหญ่อยู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตรามือมารเลือดเป็นท่าไม้ตายของเซี่ยงชงผู้มีชื่อว่าวอกเทพแปดแขน

แล้วทำไมเหรินเทียนหยู่ถึงได้รู้เคล็ดวิชานี้ได้?"