บทที่ 487

"ฉันไม่ยอม!"

เหรินเทียนหยู่อยากจะตะโกนขึ้นฟ้า แต่เขาไม่มีเรี่ยวแรงแล้ว พลังชีวิตและพละกำลังของเขาหมดไปอย่างรวดเร็ว แล้วเขาก็ค่อย ๆ ทรุดตัวลงบนพื้น

เหรินเทียนหยู่มองไปในทิศทางของเฉินโม่ ยื่นมือที่เปื้อนเลือดออกมา และกล่าวด้วยความยากลำบาก "อาจารย์ของฉัน ไม่ปล่อยพวกแกไปอย่างแน่นอน....."

หลังจากพูดจบ เหรินเทียนหยู่เอียงศีรษะและเสียชีวิตทันที!

ห้องโถงเงียบสงัด มีเพียงเสียงหายใจที่ทุกคนพยายามกลั้นเอาไว้

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยใบหน้าราบเรียบ ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความตกใจ!

ผ่านไปเป็นเวลานาน ทุกคนจึงค่อย ๆ ได้สติ

เมื่อมองภาพที่อยู่ตรงหน้า ทุกคนรู้สึกเหมือนกับว่าตนเองกำลังฝัน พลังความแข็งแกร่งของเหรินเทียนหยู่นั้นเกินจินตนาการของพวกเขาแล้ว แต่ภาพที่เฉินโม่ใช้ตะเกียบฆ่าคน ได้ล้มล้างความเข้าใจของพวกเขาต่อโลกใบนี้อย่างสิ้นเชิง

"ตะเกียบ...ก็สามารถฆ่าคนได้ด้วย?"

ทุกคนกำลังคิดข้อสงสัยนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถ้าไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง ถึงแม้ว่าคนอื่นจะพูดอย่างไร พวกเขาก็ไม่เชื่ออย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้ข้อเท็จจริงอยู่ตรงหน้าแล้ว ทำให้พวกเขาไม่มีเหตุผลที่จะไม่เชื่อ

ลุงสุ่ยมองเฉินโม่ด้วยใบหน้าที่ตกใจไม่น้อยไปกว่าคนอื่น ๆ เหล่าคนดังของมณฑลเจียงหนานเป็นเพียงคนธรรมดาทั่วไป พวกเขาเห็นเฉินโม่ใช้ตะเกียบฆ่าเหรินเทียนหยู่ที่ทรงพลัง แต่พวกเขาไม่รู้ความหมายที่อยู่เบื้องหลัง

ตะเกียบเป็นตะเกียบธรรมดาทั่วไป สิ่งสำคัญคือคนที่ใช้ตะเกียบ

ถ้าคิดจะใช้ตะเกียบหนึ่งอันฆ่าปรมาจารย์แดนในชั้นสูงสุด หรือแม้แต่ใกล้ปรมาจาย์ มันเป็นเพียงความเพ้อฝันของคนปัญญาอ่อนเท่านั้น แต่ถ้าคนที่ใช้ตะเกียบเป็นปรมาจารย์แดนแปรภาพในตำนานล่ะ?