บทที่ 495

กงซุนหลีพากลุ่มชายหนุ่มเดินจากไป แต่พวกเขาไม่ได้ไปไหนไกล เขาสั่งชายหนุ่มคนเมื่อสักครู่ว่า "นายได้ยินเรื่องที่เธอพูดเมื่อสักครู่แล้วใช่ไหม? นายไปสืบดูว่าเรื่องที่เธอพูดนั้นเป็นความจริงหรือไม่?"

ชายหนุ่มคนนั้นโค้งคำนับแล้วเดินจากไป

ไม่นาน ชายหนุ่มคนนั้นก็กลับมา ที่นี่มีนักเรียนของโรงเรียนตี้ยีแห่งอู่โจวอยู่มากมาย ซึ่งมันง่ายต่อการสอบถามเกี่ยวกับสถานะของเฉินโม่

ชายหนุ่มกระซิบข้างหูกงซุนหลีชั่วครู่ ทำให้สีหน้าของกงซุนหลียิ่งมีความสุขมากขึ้นเรื่อย ๆ และสุดท้ายใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

"ดูเหมือนว่าเรื่องที่เธอพูดเมื่อสักครู่จะเป็นความจริง เจ้าเด็กที่ชื่อเฉินโม่เป็นเพียงคนบ้านนอก! คนแบบนี้ยังกล้าล่วงเกินคุณชายเย่อีก พวกเราในฐานะชาวซีไห่จะนิ่งดูดายได้อย่างไร?"

"พวกคุณคิดว่าถูกไหม?" กงซุนหลีพูดกระตุ้นด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้าย

พวกเขาทุกคนรู้ว่ากงซุนหลีต้องการทำอะไร และพวกเขาก็ต้องการทำเช่นนั้นเหมือนกัน มีรอยยิ้มชั่วร้ายอยู่บนใบหน้าของทุกคน และกล่าวอย่างร่วมมือว่า "ถูกต้อง"

กงซุนหลีหัวเราะ "แล้วพวกเราควรทำอย่างไร?"

"จำเป็นต้องพูดด้วยหรือ? แน่นอนว่าต้องไปล้างแค้นให้คุณชายเย่!" แล้วพวกลูกเศรษฐีที่ชอบสร้างความวุ่นวายเกิดความกระตือรือร้นทันที

กงซุนหลียิ้มด้วยความพึงพอใจ "แล้วจะรออะไรอีก ไปกันเถอะ!"

พวกเฉินโม่สี่คนนั่งดื่มชาเงียบ ๆ อยู่ที่มุมห้อง กงซุนหลีเดินไปพร้อมกับกลุ่มชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้าย

ทุกคนยืนอยู่หน้าโต๊ะของพวกเฉินโม่สี่คน กงซุนหลีเหลือบมองเอียนชิงเฉิงที่สวยด้วยสายตาที่หื่น แล้วละสายตาด้วยความอาลัย ขยิบตาให้ชายหนุ่มที่อยู่ด้านข้าง

ชายหนุ่มคนนั้นเดินไปอยู่ตรงหน้าเฉินโม่ด้วยสีหน้าเยาะเย้ย เคาะโต๊ะด้วยความจองหอง และกล่าวอย่างเย่อหยิ่งว่า "เจ้าหนู แกไปนั่งตรงนั้น คุณชายกงซุนจะนั่งที่นี่"

เฉินโม่ดื่มชาอย่างสบาย ๆ และไม่สนใจเขา สีหน้าของเฉินซงจื่อ เอียนชิงเฉิงและซังซังเคร่งขรึม มองกงซุนหลีและคนอื่น ๆ ด้วยความเย็นชา

ชายหนุ่มคนนั้นตกตะลึงครู่หนึ่ง จากนั้นตะโกนเสียงดังว่า "เจ้าหนู แกหูหนวกหรือไง? ไม่ได้ยินสิ่งที่ฉันพูดกับแกเหรอ!"

เฉินซงจื่อพ่นลมออกมาอย่างเย็นชา มองชายหนุ่มคนนั้น มีความโกรธประกายอยู่ในดวงตา แล้วหันไปมองดูเฉินโม่ ราวกับขอความคิดเห็นจากเฉินโม่ว่าจะสอนบทเรียนให้เขาดีหรือไม่?