บทที่ 534

ศ.เฉินและทีมหยุดเดินทาง ลงไปช่วยเหลือทันที เมื่อชายแซ่หูเห็นก็ตะโกนบอกชายแซ่หวางกล่าวว่า "แกไปข้างหน้า ไม่ว่าแกจะใช้วิธีใดก็ตาม แกต้องทำให้ตาเฒ่าอานหยุดเดินทาง ฉันจะไปดูว่าด้านหลังเกิดอะไรขึ้น!"

"โอเค!" ชายแซ่หวางตกลง เร่งอูฐและไล่ตามลุงอาน

หยวนชิงซานกับเฉินโม่อยู่ท้ายขบวน หยวนชิงซานกล่าวว่า "มีคนทนไม่ไหวแล้ว ควรจะทำอย่างไรดี?"

เฉินโม่กล่าวว่า "พวกเราไปดูกันก่อน และค่อยหาโอกาสช่วยชีวิตคน"

ด้านหน้า ตอนนี้ชายแซ่หวางตามลุงอานทันแล้ว เขาตะโกนว่า "หยุด หยุด!"

แต่ลุงอานเมินเฉย และหนีเอาชีวิตรอดโดยไม่สนใจใคร

ชายแซ่หวางรู้สึกจำใจ เขาเริ่มพูดคำหยาบ และใช้ปืนลูกซองจ่อศีรษะของลุงอานทันที "ฉันบอกให้แกหยุด!"

ลุงอานถึงได้หยุดด้วยความจำใจ แล้วเขาก็ถูกชายแซ่หวางลากกลับมา

ชายแซ่หู ศ.เฉินและคนอื่น ๆ กำลังดูอาการของหญิงสาว เธอแค่เป็นไข้จนหมดสติไปเท่านั้น ไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่ก็ทำให้พวกเขาไม่สามารถเดินทางต่อได้

ชายแซ่หวางเหวี่ยงลุงอานลงตรงหน้าชายแซ่หู และด่าว่า "ไอ้แก่คนนี้กำลังจะหนีไปคนเดียว ผมเกือบจะยิงเขาแล้ว!"

ชายแซ่หูรู้สึกจำใจ ตะโกนข้างหูลุงอานที่หมอบอยู่บนพื้น "ลุงอานมีคนป่วย พวกเราเดินทางต่อไม่ได้แล้ว คุณมีวิธีทำให้พวกเรารอดพ้นจากพายุทรายลูกนี้ไหม?"

สีหน้าของลุงอานเคร่งขรึม คุกเข่าอยู่บนพื้นแล้วคำนับไม่หยุด สวดภาวนาไปด้วย "ผมเคยบอกพวกคุณแล้วว่าช่วงนี้เป็นฤดูลม แต่พวกคุณไม่เชื่อผมเลย ตอนนี้ผมก็ไม่มีวิธีเช่นกัน!"

ชายแซ่หูรู้สึกจำใจ ตอนนี้พายุทรายกำลังจะมาถึงแล้ว แล้วยังมีคนป่วยอยู่ในทีม ซึ่งทำให้พวกเขาไม่สามารถเดินทางต่อได้

ชายแซ่หูตัดสินใจอย่างเด็ดขาด "ไอ้หวาง คุณหยาง เสี่ยวเย่ พวกคุณไปจูงอูฐมารวมกันเป็นวงกลม แล้วพวกเราก็เข้าไปหลบอยู่กลางอูฐ หวังว่าจะสามารถรอดจากภัยพิบัติครั้งนี้ได้!"

ชายแซ่หวางยกนิ้วโป้งให้เขาด้วยความดีใจ "ไอ้หู วิธีนี้ของแกเยี่ยมมาก!"