บทที่ 538

เมื่อเห็นว่าดวงอาทิตย์กำลังจะตกดิน ชายแซ่หูเงยหน้าจิบน้ำแล้วถามว่า "ศ.เฉิน ดูจากแผนที่ ตอนนี้พวกเราอยู่ที่ไหนแล้ว? พวกเราเดินมาเกือบครึ่งเดือนแล้ว ตามหลักแล้วพวกเราควรจะมาถึงซากโบราณของแคว้นจิงเจวี๋ยแล้ว"

ศ.เฉินเปิดกระเป๋าเป้ แล้วหยิบแผนที่และไดอารี่ออกมา บอกว่ามันเป็นแผนที่ แต่ความจริงแล้วมันเป็นลายเส้นที่วาดด้วยมือ เขาวาดภูเขาสองลูกที่เหมือนมังกรสีดำ โดยมีพระอาทิตย์ตกอยู่ตรงกลาง

ศ.เฉินกล่าวเบา ๆ ว่า "เมื่อมังกรสีดำทั้งสองกำลังจะกลืนกินดวงอาทิตย์ ที่นั่นก็จะเป็นประตูสู่แคว้นผี"

"ไดอารี่บันทึกไว้แบบนี้ มันหมายความว่าอย่างไร? ทะเลทรายที่กว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้ จะมีมังกรสีดำสองตัวได้อย่างไร?"

ทุกคนต่างรู้สึกท้อแท้เล็กน้อย เบาะแสเหล่านี้น้อยเกินไป บางทีทะเลทรายแห่งความตายอาจจะใหญ่เกินไป อยู่ต่อหน้าทะเลทรายแล้วมนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่เล็กมาก แม้แต่ซากโบราณของเมืองโบราณจิงเจวี๋ย เมื่ออยู่ต่อหน้าทะเลทรายแห่งความตายแล้ว เป็นเพียงดวงดาวที่อยู่บนท้องฟ้ากว้างใหญ่ไพศาลยามค่ำคืนเท่านั้น

ขณะที่ทุกคนกำลังรู้สึกท้อแท้ ชายแซ่หวางชี้พระอาทิตย์ตกดินที่อยู่ตรงริมขอบฟ้า ตะโกนด้วยความตื่นเต้นว่า "ไอ้หู แกดูนั่นสิ!"

เมื่อทุกคนได้ยินก็หันไปมอง ทุกคนต่างตกตะลึง

ขณะที่พระอาทิตย์กำลังตกดิน มีเส้นสีดำสองเส้นปรากฏขึ้นในแสงตะวันยามอัสดง ราวกับมังกรสีดำสองตัวอ้าปาก ต้องการกลืนกินดวงอาทิตย์ที่กำลังตกดิน

"โอ้ สวรรค์ นั่นคือภูเขาศักลามาชิ!" ลุงอานคุกเข่าลงบนพื้นทันที แล้วกราบด้วยความศรัทธา

ชายแซ่หูกล่าวด้วยความตื่นเต้นว่า "ดวงอาทิตย์ที่ดับก็คือดวงอาทิตย์ที่กำลังตกดิน ส่วนมังกรดำสองตัวนั้นก็คือภูเขาศักลามาชิ!"

"และที่นั่นก็คือประตูเข้าสู่เมืองโบราณจิงเจวี๋ย!" ชายแซ่หูตะโกนด้วยความตื่นเต้น

ศ.เฉินและคนอื่นๆ ต่างได้สติกลับมาเช่นกัน พวกเขาตื่นเต้นจนร่างกายสั่น "ถูกต้อง ที่นั่นเหมือนภาพวาดที่อยู่ในแผนที่เมืองโบราณจิงเจวี๋ย ในที่สุดพวกเราก็หาเจอแล้ว!"