บทที่ 542

พระภิกษุของสำนักลับคนแรกพยักหน้า "รวมกันเป็นพลัง แยกกันหมดหวัง ฉันเห็นด้วยกับความคิดเห็นนี้!"

"แล้วท่านละครับ" เจี่ยงไต้ซือมองหยวนชิงซานด้วยรอยยิ้ม

หยวนชิงซานหันไปมองเฉินโม่อย่างร้อนใจ แต่เฉินโม่ก็ยังนิ่งเงียบเหมือนดั่งพระจำศีล เหมือนดั่งว่าไม่สนใจสิ่งพวกนี้

"ฉันเองก็เห็นด้วย!"

ในเมื่อเฉินโม่ไม่แสดงออกอะไร หยวนชิงซานจึงตัดสินใจเองโดยพลการ ในเมื่อมาแล้ว ก็ห้ามกลับไปมือเปล่า เขาเชื่อว่าเฉินโม่เองก็คิดอย่างนี้เช่นกัน

เจี่ยงไต้ซือพูดเสียงดังว่า "ดี อย่างนั้นพวกเราก็มาเตรียมตัวกันก่อน ฉันนับหนึ่งถึงสาม ทุกคนก็ออกแรงพร้อมกัน เช่นนี้ต้องสามารถทำลายประตูหินค่ายกลบานนี้ได้แน่นอน!"

"ตกลง!"

พระภิกษุทั้งสามรูป และหยวนชิงซาน เจี่ยงไต้ซือเดินไปหน้าประตูหินพร้อมกัน

พวกไช่เหวินหย่าต่างก็รีบถอยหลังหลบ กลัวว่าจะได้รับแรงกระทบ

เจี่ยงไต้ซือกวาดมองทุกคน แล้วตะโกนว่า "เตรียมตัว หนึ่ง สอง สาม!"

ปัง!

ทุกคนออกแรงพร้อมกัน การโจมตีครั้งนี้แรงมหาศาล สั่นสะท้านไปทั่วพระราชวังใต้ดิน คราบดินตกหล่นลงมา

แต่ว่า ขณะเดียวกันทุกคนก็ถูกกระแทกกระเด็นเช่นกัน ถึงขั้นต่างก็กระอักเลือดออกมา แต่ประตูหินบานนั้นก็ยังปกติดีเหมือนเดิม

"เป็นไปได้ยังไงกัน!"

ทุกคนต่างก็เบิกตาโต สีหน้าตกใจอย่างไม่กล้าเชื่อสายตา!

เจี่ยงไต้ซือสีหน้ามืดขรึม "เมื่อกี้พวกเรารวมพลังกันโจมตี พลังมากพอที่จะสามารถฆ่าปรมาจารย์แดนแปรภาพคนหนึ่งได้แล้ว แต่ประตูหินบานนี้กลับยังปกติดีทุกอย่าง ความแข็งแกร่งของค่ายกลนี้ช่างตะลึงจริงๆ!"

ทุกคนต่างก็รู้สึกหนักใจ

"ดูแล้ว พวกเราคงทำได้แค่คิดหาวิธีอื่นแล้วละ!"

ไช่เหวินหย่าพูดเพ้อเจ้อว่า "เจี่ยงไต้ซือ พวกเราขุดหลุมอ้อมประตูหินบานนี้ไปกันดีมั้ยคะ!"