บทที่ 584

ภายในภาพฉาย เห็นเพียงว่านเหวินโยวล้มลงจากรถเข็น แล้วเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้น แต่ไม่สามารถได้ยินเสียงใดๆ

แต่ไม่ว่าใครก็สามารถรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดของร่างกายว่านเหวินโยว

ภาพฉายเปลี่ยนไป ว่านฉางเฟิงที่กำลังสั่งสอนกลุ่มทหารอยู่ในลานฝึกทหาร จู่ๆร่างกายก็มีเปลวไฟสีเทาลุกโชนเผาทั่วร่างกายอย่างงุนงง ทำเอาพวกทหารตื่นตกใจ ต่างรีบวิ่งนำน้ำสาดใส่ตัวว่านฉางเฟิง

แต่ว่าเปลวไฟสีเทาแผดเผามาจากภายในสู่ภายนอก น้ำธรรมดาพวกนั้นจึงไม่สามารถดับได้ พวกทหารจึงทำได้แค่ยืนมองดูว่านฉางเฟิงถูกเผาจนกลายเป็นผุยผงเท่านั้น

ตามมาด้วย ภาพฉายเปลี่ยนไปอีกครั้ง ว่านอี้เสียงรองนายกฯเมืองฮ่านหยางที่กำลังจัดการประชุมอยู่ในห้องประชุมเองก็มีไฟลุกโชนขึ้นมาอย่างกะทันหัน เปลวไฟสีเทากลืนกินเขาจนมอดไหม้

แต่เปลวไฟสีเทานี้ไม่ได้เผาสิ่งอื่นใดอีกนอกจากคนของตระกูลว่าน เนื่องจากนี้คือไฟแห่งกฎสายเลือดเท่านั้น สิ่งที่เปลวไฟนี้จะสามารถแผดเผาได้ มีเพียงคนที่มีสายเลือดของตระกูลว่านเท่านั้น

ว่านฉางหรูมองดูภาพต่างๆที่ค่ายกลล่าวิญญาณสายเลือดฉายให้เห็นอย่างหวาดกลัว แต่เขาไม่ได้เชื่อ เขาคิดว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงแค่วิชาลวงตาที่เฉินโม่แสดงให้เห็นเท่านั้น

แต่ว่า จนกระทั่งที่คนวัยหนุ่มคนหนึ่งที่เป็นพนักงานของเหม่ยหวากรุ๊ปปรากฏขึ้น ว่านฉางหรูถึงได้กระวนกระวาย

"ไม่ ไม่นะ หยุดซะ นายรีบหยุดเดี๋ยวนี้!"

หนุ่มคนนี้เฉินโม่ไม่ได้รู้จัก เขาคือลูกนอกสมรสของว่านฉางหรู เป็นสายสืบที่ถูกส่งไปแฝงตัวในเหม่ยหวากรุ๊ปมานานแล้ว

เขาซ่อนไว้อย่างดี แต่ต่อหน้าของค่ายกลล่าวิญญาณสายเลือด ทุกการเสแสร้งไม่มีประโยชน์ใดๆอีก กฎแห่งสายเลือดที่มีตัวตนอยู่ในโลก จะฆ่าล้างสามชั่วโคตรที่มีสายเลือดของว่านฉางหรู

นอกจากว่าตระกูลว่านจะมีผู้ที่มีพลังแข็งแกร่งมากกว่าเฉินโม่ มิฉะนั้นสามชั่วโคตรของตระกูลว่านจะไม่มีใครหนีรอดพ้นแม้แต่คนเดียว

ภาพเหตุการณ์เดียวกันเกิดขึ้นเหมือนกันในทุกสารทิศของเมือง แม้กระทั่งลูกสาวของว่านฉางหรูที่อาศัยอยู่ไกลถึงประเทศอเม ก็ไม่สามารถรอดพ้นจากการถูกฆ่าของค่ายกลล่าวิญญาณสายเลือด

ว่านฉางหรูล้มลงคุกเข่าอยู่ตรงหน้าของเฉินโม่ ก้มหัวคำนับอ้อนวอนด้วยน้ำตานองหน้า "หยุด ขอร้องละ รีบหยุดซะ! นายอยากจะทำอะไรก็ได้ ฉันยินยอมทุกอย่าง ได้โปรดปล่อยชีวิตตระกูลว่านซะเถอะ!"

ว่านฉางหรูเคยคาดเดาถึงวิธีการหลายอย่างที่เฉินโม่จะใช้แก้แค้น เขาคิดว่าไม่ว่าเฉินโม่จะแก้แค้นอย่างไร หรือแม้กระทั่งฆ่าเขาให้ตาย ก็ล้วนยังอยู่ในขอบเขตที่เขาสามารถยอมรับได้

แต่ว่า ฝีมือของผู้บำเพ็ญแดนดั่งเทพ ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปอย่างเขาจะสามารถคาดคิดได้