บทที่ 604

เมื่อกลับมาถึงกลุ่มคฤหาสน์ทะเลสาบกลับคืนรังที่อู่โจวแล้ว เฉินโม่ไม่ได้ฝึก แต่หาหนังสือของมัธยมปลายทั้งหมดและอ่านทีละเล่ม

เมื่อมองเฉินโม่ที่มีความมุมานะฝึกฝนพัฒนาตนเองอยู่เสมอ เอียนชิงเฉิงและซังซังแสดงท่าทางแปลก ๆ

สำหรับผู้หญิงสองคนนี้ เฉินโม่เป็นถึงปรมาจารย์ เป็นเฉินไต้ซือที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของฮ่านหยาง เป็นคนที่อยู่เหนือคนอื่น เมื่อเห็นเฉินโม่อ่านหนังสือเหมือนเด็กดี ทำให้พวกเธอสองคนไม่สามารถยอมรับเฉินไต้ซือที่เป็นแบบนี้ได้ชั่วขณะ

แต่พวกเธอไม่ได้รบกวนเฉินโม่ ถ้าการอ่านหนังสือเป็นการฝึกฝนอย่างหนึ่งของเฉินโม่ด้วยล่ะ?

จนกระทั่งตอนบ่าย เฉินโม่ถึงอ่านหนังสือจบทั้งหมด เขารู้สึกเหนื่อยล้าเล็กน้อย เขาเข้าใจเนื้อหาของมัธยมปลายทั้งหมดแล้ว

จากนั้น เฉินโม่ก็ไม่ได้ฝึกวิชา แต่ไปอาบน้ำ ทานอาหาร แล้วปิดประตูเข้านอนแต่หัวค่ำ

เอียนชิงเฉิงกับซังซังมองหน้ากัน ซังซังกล่าวด้วยความสงสัยว่า "เฉินไต้ซือได้รับแรงกระตุ้นแบบไหน? เขาคิดว่าตนเองเป็นนักเรียนที่กำลังจะสอบเอ็นทรานซ์จริง ๆ!"

เอียนชิงเฉิงครุ่นคิด "บางทีนี่อาจเป็นตัวตนที่แท้จริงของเขา!"

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉินโม่ไปโรงเรียนแต่เช้า เขาไปหาหวางลี่ที่ห้องพักครู่เพื่อรับบัตรเข้าสอบ จากนั้นเขาก็เดินกลับไปที่ห้องเรียน

ทันทีที่เฉินโม่ขึ้นบันได เขาได้ยินนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่หก ห้องหก กำลังพูดถึงตนเอง

"ฮ่า ๆ วันนี้เป็นวันสอบเอ็นทรานซ์ แต่คนไร้ประโยชน์อย่างเฉินโม่ยังไม่ปรากฏตัวออกมาเลย เขาต้องรู้ว่าตนเองสอบไม่ผ่าน จนไม่กล้าแม้แต่จะมาร่วมการสอบเอ็นทรานซ์!" ผู้ชายคนหนึ่งกล่าวด้วยสีหน้าเยาะเย้ย

ในห้องเรียน นักเรียนแสดงสีหน้าที่แตกต่างกัน ส่วนใหญ่แสดงสีหน้าเหยียดหยาม มีเพียงเจี่ยงหยาวและเพื่อนนักเรียนที่สนิทกับเฉินโม่เท่านั้น ที่มองผู้ชายคนนั้นด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ

อานเข่อเยว่เหลือบมองที่นั่งของเฉินโม่ด้วยไม่รู้ตัว แต่ที่นั่งนั้นว่างเปล่า

ความโกรธเคืองประกายผ่านดวงตาของอานเข่อเยว่ เธอกำมือไว้แน่นจนมือขาวเนียนกลายเป็นสีแดงเล็กน้อย