บทที่ 633

เพียงแต่ความซาบซึ้งก็ส่วนความซาบซึ้ง ศักดิ์ศรีของผู้บำเพ็ญแดนดั่งเทพ ไม่อาจยอมให้ยั่วยุได้

เฉินโม่ไม่สนใจหวางลี่ เขายังคงมองเจิ้งซิ่วลี่ และมีเจตนาฆ่าอยู่ในน้ำเสียง

“คุกเข่า!”

พลังที่ทรงพลังปะทุออกมาจากร่างกายของเฉินโม่ กระจายไปทั่วห้องเรียนทันที

ทุกคนรู้สึกว่าพวกเขาถูกปกคลุมด้วยพลังที่ทำให้ตกใจกลัว จนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เพราะกลัวว่าถ้าตนเองไม่ทันระวังจะถูกพลังนี้ฆ่าตาย

และเจิ้งซิ่วลี่ที่เหมือนอยู่ท่ากลางพายุฝน ก็คุกเข่าลงบนพื้นทันที ร่างกายสั่นไปทั้งตัว ราวกับเห็นพลังแห่งสวรรค์!

ความดื้อรั้นและศักดิ์ศรีของเจิ้งซิ่วลี่ทั้งหมด ในขณะนี้ถูกเฉินโม่บดขยี้อย่างไร้ความปรานี ซึ่งมันเกิดจากการบีบบังคับทางจิตวิญญาณ ทำให้เจิ้งซิ่วลี่ไม่สามารถต่อต้านได้แม้แต่น้อย

“ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้ว...” เจิ้งซิ่วลี่หมอบอยู่บนพื้น ร่างกายสั่นไปทั้งตัว เสียงร้องที่เจ็บปวดนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ใบหน้าของเฉินโม่เฉื่อยเนือยเนือยๆ พลังที่อยู่รอบตัวคลุมเครือ ราวกับเทพที่มาจุติจากสวรรค์

“เธอยั่วยุฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า วันนี้ฉันทำลายศักดิ์ศรีและความมั่นใจของเธอ ทำให้เธอกลายเป็นคนอ่อนแอไปตลอดชีวิต เธอจะยอมรับไหม?”

แล้วเจิ้งซิ่วลี่จะกล้าไม่ยอมรับได้อย่างไร เธอก้มกราบขณะที่ร้องไห้ “ฉันยอมรับ ฉันยอมรับ!”

ทุกคนมองต่างรู้สึกตกใจกลัว พวกเขาเคยได้ยินเพียงแค่ชื่อของเฉินไต้ซือเท่านั้น แต่ไม่เคยเห็นทรงพลังของเฉินไต้ซือมาก่อน ตอนนี้เมื่อพวกเขาเห็นท่าทางที่เชื่อฟังของเจิ้งซิ่วลี่แล้ว พวกเขาถึงได้รู้พลังที่แท้จริงของเฉินไต้ซือ

ตอนนี้พวกเขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเมื่ออยู่ต่อหน้าเฉินโม่แล้ว ผู้ทรงอิทธิพลสิบเจ็ดเมืองของฮ่านหยางถึงเป็นเหมือนเด็กที่ทำความผิด และปล่อยให้เฉินไต้ซือลงโทษได้ตามต้องการ

หวางลี่อยากจะด่า แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเฉินโม่ที่ร่างกายเต็มไปด้วยทรงพลังที่กดดันแล้ว ทำให้เธอไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้

เฉินโม่หันไปมองจางเฉียง

จางเฉียงตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ และคุกเข่าลงบนพื้นทันทีด้วยเสียงตุ้บ ร้องขอความเมตตาเสียงดัง “เฉินไต้ซือไว้ชีวิต ไว้ชีวิตด้วยเถอะ!”