บทที่ 657

“ผู้นำตระกูล!”

สมาชิกทั้งหมดของตระกูลเว่ยลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว รีบเดินไปอยู่ข้างเว่ยชางหยุน ตอนนี้เต็มไปด้วยความโกลาหลวุ่นวาย

แต่เว่ยชางหยุนเอียงศีรษะและหมดสติไป

“ผู้นำตระกูล คุณเป็นอะไรไป? รีบเอายาเม็ดมา!” สมาชิกของตระกูลเว่ยตื่นตระหนกตกใจจนทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะหนึ่ง หลังจากนั้นพวกเขาก็ช่วยชีวิตเว่ยอวี้เหอเช่นกัน

เสียงราบเรียบของเฉินโม่ดังขึ้นอีกครั้ง “เซวียจื่ออีอยู่ที่ไหน?”

หลังจากนั้น ร่างของเฉินโม่ก็ปรากฏอยู่ต่อหน้าสมาชิกของตระกูลเว่ย ราวกับเทพเจ้าที่มองสรรพสัตว์ทั้งหลาย

ตระกูลเว่ยรู้สึกโกรธแค้นและหวาดกลัว แต่ทุกคนนิ่งเงียบไม่พูดอะไร

“รนหาความตาย”

เฉินโม่โกรธจริง ๆ เขายกมือขึ้น จากนั้นศีรษะของผู้อาวุโสของตระกูลเว่ยสองคนก็ตกอยู่บนพื้นทันที

“ห๊ะ!”

สมาชิกของตระกูลเว่ยตกใจจนอดไม่ได้ที่จะถอยไปข้างหลัง แม้แต่เว่ยชางหยุนและเว่ยอวี้เหอก็ถูกพวกเขาทิ้งไว้บนพื้น

ในห้องโถง สีหน้าของนักบู๊หนุ่มบางคนมีร่องรอยความหวาดกลัว ถึงแม้ว่าพวกเขาจะสามารถยอมรับการฆ่าคนได้มากกว่าคนของโลกมนุษย์ แต่มีคนมากมายที่มีชีวิตอยู่ยี่สิบปีแล้ว แต่พวกเขายังไม่เคยเห็นการฆ่าคนจริง ๆ

การสะบัดมือฆ่าคนอย่างเด็ดขาดและโหดเหี้ยมของเฉินโม่ ทำให้นักบู๊หนุ่มเหล่านั้นตกตะลึง

สีหน้าของนักบู๊อาวุโสเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม เฉินโม่ฆ่าผู้อาวุโสของตระกูลเว่ยสองคนต่อหน้าพวกเขา มันไม่ต่างไปจากการตบหน้าพวกเขา

ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวความแข็งแกร่งของเฉินโม่แล้ว คนเหล่านี้คงร่วมมือโจมตีเขาแล้ว

บนเวที สีหน้าของพานรุ่ยหมิงน่าเกลียดมาก หลังจากคิดไตร่ตรองแล้ว แต่เขาคิดไม่ถึงว่าเฉินโม่จะแข็งแกร่งขนาดนี้ เว่ยชางหยุนที่เป็นปรมาจารย์ ยังไม่สามารถต้านรับได้แม้แต่หมัดเดียว

ตอนนี้ คนส่วนใหญ่รู้สึกหวาดกลัว กระทั่งลืมข้อตกลงเมื่อวานไปเสียด้วยซ้ำ