บทที่ 662

พานเยว่ซานหันไปมองเขาด้วยสีหน้าเฉยเมย และถามด้วยความเย็นชาว่า “โลกฝึกบู๊แห่งเจียงหนาน เกี่ยวอะไรกับผม?”

ชายชราคนนั้นเกือบสำลักน้ำลายตาย ส่วนนักบู๊เจียงหนานที่สีหน้าเต็มไปด้วยความหวัง ตอนนี้พวกเขาต่างรู้สึกตกตะลึงเช่นกัน

แม้แต่พานรุ่ยหมิงและสมาชิกของตระกูลพาน ต่างก็รู้สึกตกตะลึงเช่นกัน

เรื่องราวไม่ควรจะเป็นแบบนี้!

ผลลัพธ์ที่ถูกต้องคือหลังจากผู้นำตระกูลพานจะออกมาจากการปลีกวิเวกแล้ว แสดงพลังที่ยิ่งใหญ่และน่าเกรงขาม ต่อสู้กับเฉินไต้ซือแห่งฮ่านหยาง แล้วกู้ศักดิ์ศรีของโลกฝึกบู๊แห่งเจียงหนานกลับคืนมา!

แต่ตอนนี้ผลกลับผิดคาด และผิดคาดมากมาย

สีหน้าของผู้นำหม่าและผู้อาวุโสเกาตกตะลึงเช่นกัน พวกเขามองสีหน้าที่จริงจังของพานเยว่ซานแล้ว อุปมาว่าไม่รู้จะทำอย่างไรดี

ผู้อาวุโสเกาส่ายศีรษะ “นิสัยของเจ้าเด็กคนนี้ยังคงเหมือนเดิม เขาไม่เคยเห็นโลกฝึกบู๊อยู่ในสายตา สิ่งที่เขาแสวงหามีเพียงพลังบำเพ็ญที่แข็งแกร่งกว่าและแดนที่สูงกว่าเท่านั้นโดยตลอดชีวิต”

“ในที่สุดตอนนี้เขาก็เจอคนที่สามารถชี้แนะตนเองได้ แล้วเจ้าเด็กคนนี้จะไม่คว้าโอกาสไว้ได้อย่างไร”

สีหน้าของผู้นำหม่าเต็มไปด้วยความหดหู่ และแอบถอนหายใจ “มิน่าเขาถึงเก่งกว่ารุ่นอาวุโส เขาใช้เวลาสั้น ๆ เพียงไม่กี่ปี ก็สามารถแซงผม ความพากเพียรในการแสวงหาบู๊โดยไม่คำนึงถึงอะไร ถ้าเป็นผม ทำแบบนั้นไม่ได้อย่างแน่นอน!”

พานเยว่ซานไม่ใช่คนโง่เขลา ถึงแม้ว่าเขาจะไม่สามารถมองเห็นความแข็งแกร่งของเฉินโม่ได้อย่างชัดเจน แต่เพียงแค่อาศัยคำพูดที่เฉินโม่ชี้แนะเขาเมื่อสักครู่ ก็สามารถพิสูจน์ได้ว่าแดนของเฉินโม่นั้นสูงกว่าเขามาก ซึ่งการที่ให้เขาออกหน้าแทนโลกฝึกบู๊แห่งเจียงหนาน มันจะเป็นการหาเรื่องทำให้ตนเองอับอายขายหน้าเท่านั้น!

และตอนนี้พานเยว่ซานต้องการประจบเฉินโม่อีกด้วย ถึงแม้เมื่อสักครู่เขารู้แจ้งแล้ว แต่เขายังต้องการสร้างเคล็ดวิชาใหม่ และเป็นเคล็ดวิชาที่เปลี่ยนจากนักบู๊เป็นผู้บำเพ็ญโดยตรง หนทางที่ต้องเดินยังอีกยาวไกล ถ้าเฉินโม่สามารถชี้แนะเขาต่อไปได้ เขาก็สามารถเลี่ยงทางเบี่ยงได้มากมาย

“ผมได้ประโยชน์มากมายจากสิ่งที่เฉินซือชี้แนะเมื่อสักครู่มากมาย เชิญเฉินซือนั่งเถอะ เพื่อให้ผมแสดงมิตรภาพของเจ้าบ้าน!” พานเยว่ซานชี้ตรงที่นั่งวีไอพี และทำสัญญาลักษณ์มือเชิญ

“ไม่ต้อง ผมยังมีธุระ” เฉินโม่ปฏิเสธพานเยว่ซาน จากนั้นหันไปมองสมาชิกของตระกูลเว่ยที่หลบซ่อนอยู่ที่มุมห้อง

“ผมพูดแล้ว ผมพูดแล้ว อย่าฆ่าผม!”