บทที่ 686

ฉีหมิงซานชี้เฉินโม่ด้วยสีหน้าเหยียดหยามและกล่าวเยาะเย้ยว่า “ฉีเยว่หยู อย่ามาหลอกพี่ เขาจะเป็นแค่คนบ้านนอกจากอำเภอเล็ก ๆ เท่านั้น จะมีเงินมากขนาดนั้นได้อย่างไร? ถึงแม้ว่าเธอไม่อยากคืนเงินให้พี่ ก็ไม่จำเป็นต้องหาข้ออ้างที่แย่ขนาดนั้น!”

ในที่สุดมู่หรงยานเอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้างก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เธอเดินไปอยู่ข้างเฉินโม่และกล่าวยืนยันว่า “เป็นเงินของเฉินโม่จริง ๆ ฉันสามารถเป็นพยานได้!”

ฉีหมิงซานตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เขาเชื่อคำพูดของมู่หรงยานเอ๋อร์อยู่บ้าง แต่เมื่อนึกถึงความสนิทสนมของมู่หรงยานเอ๋อร์กับเฉินโม่ตลอดทางที่ผ่านมาแล้ว ฉีหมิงซานก็กล่าวเย้ยหยันว่า “คุณหนูยานเอ๋อร์ ผมรู้ว่าคุณหลงคารมของไอ้คนไร้ประโยชน์คนนี้แล้ว ถ้าคุณบอกว่าเงินพวกนี้คุณเป็นคนให้เขาเอง ผมก็จะเชื่อ แต่ถ้าคุณบอกว่าเงินพวกนี้เป็นของเขาเอง ยังไงผมก็ไม่เชื่อ!”

“คนไร้ประโยชน์ที่ไม่กล้าเดิมพันแม้แต่เงินหนึ่งหมื่น คุณคิดว่าเขาจะมีเงินขนาดนั้นได้เหรอ?”

มู่หรงยานเอ๋อร์โต้กลับด้วยความโกรธว่า “ไม่ใช่ว่าเฉินโม่ไม่กล้าเดิมพัน แต่เป็นเพราะเขารังเกียจการพนัน สำหรับเขาแล้วการพนันที่พวกคุณชอบเล่น ไม่ต่างไปจากเด็กเล่นขายของหรอก แล้วคุณคิดว่าผู้ใหญ่จะไปแข่งกับเด็กว่าใครแข็งแกร่งกว่าเหรอ?”

“ฮ่า ๆ เกมการเดิมพันของพวกเราเรียกว่าเด็กเล่นขายของเหรอ? ไอ้คนไร้ประโยชน์ บอกมาสิว่าเกมเดิมพันอะไร ถึงจะสามารถทำให้นายสนใจได้” ฉีหมิงซานมองเฉินโม่ด้วยสีหน้าเย้ยหยัน

“ในเมื่อนายบอกว่าเกมการเดิมพันของพวกเราเป็นแค่เด็กเล่นขายของ แล้วนายกล้าเดิมพันกับผมสักเกมไหม? เดิมพันไม่มากหรอก เดิมพันหนึ่งล้านก็พอ นายกล้าไหม?” ฉีหมิงซานเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความยั่วยุ

ฉีเยว่หยูที่อยู่ด้านข้าง รีบกล่าวขอโทษว่า “เฉินโม่ ขอโทษด้วย ฉันขอโทษแทนพี่ชายด้วย!”

เฉินโม่อยากจะตบหน้าคนโง่เขลาอย่างฉีหมิงซาน แต่เขาก็ไม่อยากจะทำให้ฉีเยว่หยูรู้สึกลำบากใจ ดังนั้นเขาจึงถอนหายใจเบา ๆ หันหลังและกล่าวว่า “พวกเรากลับกันเถอะ”

“ค่ะ!” มู่หรงยานเอ๋อร์และฉีเยว่หยูพยักหน้าพร้อมกัน เดินตามเฉินโม่และกำลังจะจากไป

เพียงแต่ ทันใดนั้นเสิ่นหยูปิงก็กล่าวด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยว่า “นึกไม่ถึงว่าคุณหนูของตระกูลมู่หรงแห่งเจียงหนาน จะชอบคนขี้ขลาดแบบนี้ น่าเสียดายจริง ๆ!”

มู่หรงยานเอ๋อร์หยุดฝีเท้า แล้วหันกลับมา ใบหน้าสวยงามของเธอเต็มไปด้วยความโกรธ เธอมองเสิ่นหยูปิงและกล่าวว่า “คุณเรียกใครว่าคนขี้ขลาด?”

เสิ่นหยูปิงชี้เฉินโม่และกล่าวด้วยสีหน้าเหยียดหยามว่า “เขา!”